Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

Ένα Όραμα Δημοκρατίας



Μας απασχολούνε θέματα όπως το πως θα τα βγάλουμε πέρα, πως θα πληρώσουμε τα χαράτσια, τους φόρους, πως μας μπλέξανε έτσι οι πολιτικοί μας, τι μέρα θα ξημερώσει αύριο για εμάς και για τα παιδιά μας.
Αναλωνόμαστε στη φοβία και το θυμό της ανημπόριας μας, τόσο, που δεχόμαστε πολύ ευχάριστα, λίγο γέλιο, ένα ποτήρι κρασί, λίγη διασκέδαση έστω κι αυτή της τηλεόρασης που στηρίζεται στο κουτσομπολιό και στη χαζομάρα.
Ας προσπαθήσουμε, για μια στιγμή έστω, να δούμε τα πράγματα, σαν ένας ισχυρός άνθρωπος με θέληση και λογική. Σαν ένας άνθρωπος που βάζει μπροστά το δημόσιο συμφέρον από τον εαυτούλη του.


Σε αυτή τη περίπτωση, το κυρίαρχο αρχικό ερώτημα θα είχε τρία σκέλη και θα ήταν τα εξής:
1.     Η παρούσα και η προηγούμενη κυβέρνηση δρουν ενάντια της θέλησης των πολιτών. Ναι ή Όχι;
2.      Η παρούσα και η προηγούμενη κυβέρνηση δρουν ενάντια των εθνικών συμφερόντων. Ναι ή Όχι;
3.      Η παρούσα και η προηγούμενη κυβέρνηση δεν έχει νομιμότητα. Ναι ή Όχι;
Εάν η απάντηση που δώσατε εσωτερικά μέσα σας στα τρία ερωτήματα είναι Όχι ή δεν ξέρω, τότε δεν χρειάζεται να διαβάσετε παρακάτω, μπορείτε να συνεχίσετε να ζείτε τη ζωή που ζείτε με τους φόβους και τις ανασφάλειές σας, να συνεχίσετε να εργάζεστε όπως σας λένε οι «σωτήρες μας». Είναι σεβαστό το δικαίωμά σας αυτό.
Εάν η απάντηση είναι τρία ξεκάθαρα Ναι, τότε έχουμε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα πολιτεύματος: Δεν έχουμε Δημοκρατία. Είτε έχουμε υποστεί ένα (πολιτικό) πραξικόπημα ή μόλις τώρα συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είχαμε ποτέ μέχρι τώρα αυθεντική Δημοκρατία.
Είναι ίσως συνταρακτικό το παραπάνω συμπέρασμα, αλλά μέσα από αυτό το συμπέρασμα προκύπτει σαν μία αχτίδα φωτός μέσα από τα σύννεφα και το πάτημα που έχουμε για το επόμενο βήμα μας:
Η Ελληνική Δημοκρατία εξ΄ορισμού είμαστε εμείς οι πολίτες. Οι κύριοι οι φερόμενοι ως κυβερνήτες και εκπρόσωποι μας, στερούνται πλέον τη νομιμότητα, χάρη στην οποία διατάσανε, συνεπώς καταρρέουν από τη στιγμή που εμείς παύουμε να τους αναγνωρίζουμε, γιατί ο τίτλος «Ελληνική Δημοκρατία» ανήκει σε εμάς, είμαστε εμείς.
Έχοντας αυτή τη βασική ελευθερία πλέον μέσα μας, στο επόμενο λογικό βήμα μας, ψάχνουμε να βρούμε μία λύση που έχει ταυτόχρονα τρία χαρακτηριστικά: Είναι Νόμιμη, είναι Ειρηνική, είναι Αποφασιστική.
Νόμιμη σημαίνει ότι έχουμε τον Ανώτερο Νόμο στο πλευρό μας, το ίδιο το πνεύμα του Συντάγματος, όπως και τον είχαν οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης απέναντι στους δωσίλογους κατοχικούς κυβερνήτες. Ειρηνική, γιατί πλέον δεν θέλουμε να χυθεί ούτε μία σταγόνα αίμα. Αποφασιστική αν σε μία μέρα ακυρωθούν όλοι οι φόροι, τέλη, χαράτσια, δάνεια, τόκοι, ανεργία, πείνα, φτώχεια κλπ
Αυτή η λύση υπάρχει. Αφού προσδιορίσαμε τα τρία κύρια χαρακτηριστικά της, ας αρχίσουμε να την προσεγγίζουμε και να την κάνουμε πιο ξεκάθαρη.
Το πρώτο ερώτημα για την λύση είναι το ποιος θα την εφαρμόσει.
Είναι πολύ ευκολότερο να απαντήσουμε στο ποιος δεν θα την εφαρμόσει: Δεν θα μας φέρει τη λύση ένας εξωτερικός λαός: Οι Αμερικάνοι, οι Ρώσοι, οι Εβραίοι, οι Κινέζοι. Μέχρι τώρα, έκαναν ότι μπορούσαν για να μας έχουν υπόδουλους.      
Δεν θα μας φέρει τη λύση ένας χαρισματικός Στρατηγός: Μέχρι τώρα οι χαρισματικοί Στρατηγοί που παίρναν την εξουσία με τη βία, εφάρμοζαν μία Δικτατορία.
Δεν θα μας φέρει τη λύση ένα πολιτικό κόμμα, ή κυβερνητικό σχήμα, που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές. Είναι ξεκάθαρο ότι με την αλλαγή των ονομάτων, δεν αλλάζει η ουσία του πολιτικού συστήματος που μέσα από την διαίρεση, εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας μικρής και κρυφής ελίτ, και παραδόξως κάθε τίμιος Έλληνας ψηφοφόρος μετά τις εκλογές βλέπει ότι οι ελπίδες του εξανεμίζονται και προδίδεται από τους κυβερνώντες.
Ποιος απομένει για να εφαρμόσει τη λύση; Ποιος απομένει για να σώσει αυτό το τρομαγμένο κοριτσάκι, με τα μαύρα μαλλιά, τα καστανά μάτια και το γαλάζιο φουστανάκι, την Δημοκρατούλα μας;
Αυτός που απομένει, είμαστε εμείς. Ο κάθε ένας από εμάς προσωπικά. Ο κάθε ένας που αντιλαμβάνεται τη δύναμή του, αλλά και τις συνέπειες της αδράνειας του και της μη προσπάθειας του για εξεύρεση λύσης. Διότι είναι βέβαιο ότι αυτή τη λύση δεν θα την πει το MEGA, το ΣΚΑΙ ή το STAR. Θα πρέπει ο καθένας να την αναζητήσει, αλλά ταυτόχρονα και να την συνδιαμορφώσει.
Στη συνέχεια θα πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποιες έως τώρα απατηλές ιδέες, που μας περιορίζουν και δεν μπορούμε να κάνουμε κάποιο επόμενο βήμα, και μετά η νόμιμη, ειρηνική και αποφασιστική λύση αρχίζεται να ξεκαθαρίζει.
Για να βρούμε μία νόμιμη, ειρηνική και αποφασιστική λύση στο πρόβλημα Δημοκρατίας που έχουμε, αναθεωρούμε τις απατηλές ιδέες που μας περιορίζουν:
1.     Είμαστε αδύναμοι: Δεν ισχύει αυτό, και η πρώτη απόδειξη για αυτό είναι η ύπαρξη της προπαγάνδας, μέσω των κεντρικών ΜΜΕ. Παρατηρείστε για πειραματισμό τον εαυτό σας, πόσο τρομαγμένος, μπερδεμένος και τρομοκρατημένος αισθάνεται μετά από ένα Δελτίο Ειδήσεων. Εάν από φυσικού μας είμασταν αδύναμοι, δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης τα κεντρικά ΜΜΕ που κατά κανόνα παραμορφώνουν τα γεγονότα κατά το δοκούν. Εάν αποδέχεστε ότι τα κεντρικά ΜΜΕ παραπληροφορούν, τρομοκρατώντας και αποβλακώνοντας, τότε είναι επίσης φανερό, ότι προσπαθούν να μας αδυνατίσουν. Συνεπώς, μη παρακολουθώντας, έστω και για μία εβδομάδα το χαζοκούτι, παρατηρείστε πόσο πιο δυνατοί, αποφασιστικοί και ζωντανοί αισθάνεστε. Πειραματιστείτε το! Η αδυναμία είναι επίκτητη, η Δύναμη είναι φυσική.
 
2.     Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε, για να προχωρήσουμε: Είναι απολύτως φυσιολογικό να είμαστε διαφορετικοί. Κάθε άνθρωπος έχει την προσωπική του γνώμη και θεώρηση των πραγμάτων. Δείτε για παράδειγμα το ανθρώπινο σώμα πόσο αρμονικό και αποτελεσματικό είναι, έχοντας σαν μόριά του επιμέρους όργανα, το κάθε ένα τόσο διαφορετικό με το άλλο. Αυτό που τώρα γίνεται, είναι ότι μας φέρονται σαν να είμαστε πρόβατα. Έρχονται λοιπόν 5-6 τσοπάνηδες (πολιτικοί αρχηγοί), και μας φωνάζουνε να μπούμε στα μαντριά τους (κόμματα). Εμείς βλέπουμε το πιο οικείο σε εμάς μαντρί και χωνόμαστε, χάνοντας την ταυτότητά μας. Η ταυτότητα και η ιδιαιτερότητα μας, όμως, είναι αυτή που είναι ανεκτίμητη για τη Δημοκρατική λειτουργία. Βέβαια εάν έχουμε ένα «διαβολάκι» κρυμμένο που θέλει να κυριαρχεί, είναι πολύ εύκολο ελέγχοντας τους 5-6 τσοπάνηδες να μας ελέγχει στην πραγματικότητα όλους. Είναι μύθος ότι πρέπει να συμφωνήσουμε, και μάλιστα το 50% από εμάς για να αλλάξουμε τα πράγματα. Δείτε για παράδειγμα ότι μέχρι τώρα βγαίνουν κυβερνήσεις, με καθαρό ποσοστό, αφαιρώντας τα λευκά, τα άκυρα και αυτούς που δεν ψήφισαν, 10%. Και οι περισσότεροι από αυτό το 10%, μπορεί να ψήφισε αυτούς, επειδή οι άλλοι υποψήφιοι ήταν απλώς χειρότεροι! Για ποιο λόγο λοιπόν να επιμένουμε στην ύπαρξη των κομμάτων και τέτοιων εκλογών; Αφού αυτό το σύστημα δεν μας αντιπροσωπεύει, ουσιαστικά δεν συμμετέχουμε σε αυτό. Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουμε, απλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι όλοι μας είμαστε ίσοι με τους υπόλοιπους, και να δεχθούμε ότι πρέπει να καθήσουμε στο ίδιο τραπέζι, στην ίδια πλατεία, και να προχωρήσουμε μαζί. Το πιο παράδοξο εδώ πέρα είναι ότι δεν χρειάζεται να μαζευτούμε πολλοί, με κάποιο κυριαρχικό ποσοστό πχ 50%. Μπορεί να αρκούν και 10 άνθρωποι, αυτοί όμως να είναι συνειδητοί πολίτες. Από κει και πέρα δεν χρειάζεται να συμφωνούν. Ας αποφασίζουν, συμμετέχοντας όμως όλοι αυτοί, με την πλειοψηφία. Δεν χρειάζεται εμείς που θέλουμε να γίνονται τα αυτονόητα να ιδρύσουμε ένα νέο κόμμα. Με αυτό τον τρόπο απλά συμμετέχουμε στο παιχνίδι τους, και με έκπληξη θα διαπιστώσουμε ότι θα αρχίζει μία μεγαλειώδης διάσπαση, φυσιολογικό, γιατί ο καθένας θα εκφράζει τη διαφορετική του γνώμη, διότι η δύναμη συνοχής σε ένα «κλασικό» κόμμα είναι το πόσα θα πάρει ο καθένας, και μοιραία υπάρχει χρονική φθορά γιατί οι πολλοί καταλαβαίνουνε ότι δεν υπάρχει καμμία ιδεολογία στη μέση. Από κει και πέρα ή θα συμβεί κάποια δολοφονία ή «ατύχημα» αν πραγματικά ο αρχηγός αξίζει, ή το πιο πιθανό, κάποια στιγμή με έκπληξη θα αντιληφθούμε ότι προδοθήκαμε από τους αρχηγούς μας. Έχει τόσες πολλές φορές ξαναγίνει η ίδια ιστορία. Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουμε, λοιπόν, για να προχωρήσουμε. Προχωράμε αποδεχόμενοι την διαφορετικότητα, αλλά και ισότητά μας.
 
3.     Πρέπει να καταλάβουμε τα Ανάκτορα, για να κυβερνήσουμε. Αυτό είναι ίσως η πιο κουτή σκέψη που θα μπορούσαμε να έχουμε. Μοιάζει με την ιδέα του ότι εάν φοράμε ένα στέμμα, τότε είμαστε Βασιλιάδες. Είναι κάτι που προέρχεται από το παρελθόν. Σκοτώνοντας τον προηγούμενο αυτοκράτορα, έχοντας τον στρατό μας στα καίρια σημεία, δολοφονώντας τους επίδοξους διεκδικητές, εκβιάζοντας τα άτομα με επιρροή, γινόμαστε εμείς ο νέος αυτοκράτορας. Αυτή η βαρβαρική εποχή έχει πια παρέλθει. Ας καταλάβουμε απλά ότι τα ανάκτορα, το στέμμα, ένας θυρεός ή ένα εθνόσημο δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα σύμβολο. Αυτό που δίνει αξία στο σύμβολο, είναι το ότι εμείς οι πολίτες το αναγνωρίζουμε και πιστεύουμε σε αυτό. Αυτό όμως που αναγνωρίζουμε και έχουμε στη καρδιά μας είναι προσωπικό μας, μας ανήκει και το δίνουμε όπου εμείς θέλουμε. Επιπλέον, το να καταλάβουμε τα ανάκτορα, θα είναι απλά μία μορφή τυφλής βίας, που θα οδηγήσει στην αναρχία, τρομοκρατία, ανεξέλεγκτη αιματοχυσία και με το πρόσχημα της δημόσιας τάξης θα ενισχυθούν οι αυθαιρεσίες των οργάνων καταστολής.

4.     Είμαστε ανεύθυνοι. Αυτό είναι το πιο σοβαρό, μια και πιστεύοντας το, εμείς από μόνοι μας αυτοπεριοριζόμαστε και ξεφτιλιζόμαστε, γινόμενοι από Κυρίαρχοι, απλοί διακονιάρηδες. Δείτε για παράδειγμα την περίπτωση ενός στρατιώτη: Δεν έχει καμμία ευθύνη, αλλά επίσης δεν έχει και καμμία εξουσία. Αντίθετα ο Στρατηγός έχει τεράστια εξουσία, είναι αυτός που θα κερδίσει ή θα χάσει τον πόλεμο, και φυσικά έχει και μεγάλη ευθύνη. Η ευθύνη και η εξουσία πάντα πάνε χεράκι μαζί. Αν λοιπόν εμείς πιστεύουμε ότι δεν έχουμε την ευθύνη, τότε μοιραία πιστεύουμε επίσης ότι δεν έχουμε καμμία εξουσία. Μαθηματικά ισοδύναμη πρόταση είναι η εξής: Εάν θέλουμε να έχουμε την εξουσία, τότε θα πρέπει να έχουμε το θάρρος να αποδεχτούμε ότι έχουμε και την ευθύνη. Εδώ είναι ίσως το πιο δυσάρεστο σημείο για τον αναγνώστη: Δεν είμαστε ανεύθυνοι για την κατάσταση που βιώνουμε. Δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί μας για την κατάσταση που βιώνουμε. Αυτό ξέρουν και μπορούν να κάνουν και αυτό κάνουν. Φταίμε και μεις. Πως;
Όταν δεχόμαστε να βλέπουμε Δελτίο Ειδήσεων που μας τρομοκρατεί και χειραγωγεί.
Όταν αντί για αυτό βλέπουμε τις ειδήσεις του ΣΤΑΡ, αν και γνωρίζουμε και καταλαβαίνουμε ότι απευθύνονται σε ηλίθιους.
Όταν πληρώνουμε κάθε είδους φόρο, τέλος, χαράτσι, αν και το θεωρούμε παράνομο.
Όταν δεν κάνουμε αυτό που καταλαβαίνουμε ότι είναι το σωστό, και αντίθετα κάνουμε αυτό που μας βολεύει, ξέροντας ότι αδικούνται συνάνθρωποί μας.
Όταν έρχεται ένας Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη πόλη μας, για να μας πει ότι παραβιάζεται το Σύνταγμα, και εμείς προτιμάμε να δούμε έναν αγώνα ποδοσφαίρου.
Όταν δεν προσπαθούμε, με τις όσες λιγοστές δυνάμεις έχουμε να κάνουμε κάτι, και αντίθετα βάζουμε σε πρώτη θέση το «τι θα πει ο κόσμος».    
Τελειώνοντας, αποφασίζοντας να ξεπεράσουμε αυτές τις απατηλές ιδέες, αρχίζουμε να βλέπουμε τη νόμιμη, ειρηνική και αποφασιστική λύση, που κρύβεται μέσα στις λέξεις του παρόντος κειμένου, όπως μια δύναμη άγουρη σε ένα σύνθημα με κόκκινη μπογιά σε έναν παλιότοιχο: «Άλτ! Τι έκανες σήμερα για τον αγώνα, πατριώτη;»  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου