Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Η απάτη του "νόμου"



Η κρυφή ελίτ, που τώρα πια έφτασε στο τέλος της και καταρρέει, χρησιμοποιούσε κάποιους μηχανισμούς για να μας ελέγχει. Παράλληλα με την υπέροχη ελευθερία που θα βιώνουμε στο εξής, είναι χρήσιμο και ενδιαφέρον παράλληλα, να δούμε πως ακριβώς μπορούσε μέχρι τώρα να μας σκλαβώνει, ώστε να είμαστε έτοιμοι και προετοιμασμένοι στο πως θέλουμε στο εξής να σχεδιάζουμε τον κόσμο μας. Η τραγική ειρωνία είναι το πώς η ελιτ μπορούσε να παραμορφώνει όλα τα πράγματα, που ενώ κανονικά θα έπρεπε να μας εξυπηρετούν, φτάναμε στο σημείο να μας καταδυναστεύουν.

Ένα σημείο κλειδί είναι ο «νόμος». Από την πολύ παιδική μας ηλικία έχουμε «προγραμματιστεί» να σεβόμαστε, να ακολουθούμε και να υπακούμε το «νόμο». Μεγαλώνοντας η κοινή μας πεποίθηση είναι ότι ακολουθώντας τον, τόσο πιο ηθική και δίκαιη θα είναι η κοινωνία μας. Επίσης, όσο πιο νομοταγής είσαι απέναντι στο κράτος, τότε δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. Αυτό θα έπρεπε να είναι αλήθεια. Από τα πλεονεκτήματα της βίωσης των αρνητικών καταστάσεων ειδικά στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό, ωστόσο, γίνεται σαφές όλο και σε περισσότερους πολίτες, ότι οι νόμοι που βγαίνουν είναι στην ουσία, κατά των πολιτών.

Η συντριπτική πλειοψηφία μας έχει γεννηθεί με μία ενσωματωμένη διάκριση του καλού από το κακό. Όσο μεγαλώνουμε, μέσα από τις εμπειρίες και τα λάθη μας, αυτή η ιδιότητά μας γίνεται με φυσικό τρόπο όλο και πιο ισχυρή. Είναι μία ελαχιστότατη μειοψηφία, που ίσως από παθολογικά αίτια, είναι προσηλωμένη στο να βλάπτει τους άλλους και να κάνει συνειδητά το κακό. Δυστυχώς, αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι επιφορτίζονται, εσκεμμένα, να είναι στην κορυφή της πυραμίδας του «νόμου». Ώστε ο «νόμος» να φαίνεται θολός και μπερδεμένος, και στην πραγματικότητα να είναι άδικος.

Η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς που θεωρούμε «εγκληματίες», γεννιούνται σε αντίδραση ενός άδικου, άπληστου και αυταρχικού συστήματος. Αυτοί που δεν έτυχαν αξιοπρεπούς ανατροφής, αυτοί που γεννήθηκαν παρίες σε έναν αμείλικτο κόσμο, φυσικά και θα επαναστατήσουν, προκειμένου να επιβιώσουν σε ένα εχθρικό και αφύσικο περιβάλλον. Η κοινωνία μας όμως θεωρεί απαράδεκτο αυτό τον τρόπο αντίδρασης και γεμίζει τις φυλακές και τα ιδρύματα με αυτούς τους ανθρώπους. Μήπως όμως η παραβατικότητα είναι μία φυσική αντίδραση επιβίωσης, ίσως η μοναδική επιλογή, απέναντι σε μία βίαιη και αφύσικη κατάσταση; Μήπως οι περισσότεροι «εγκληματίες» δεν είναι κακοί και μοχθηροί άνθρωποι, αλλά χαμένοι, συντετριμμένοι, και τελικά τα θύματα της υπόθεσης;    

Τα περισσότερα εγκλήματα σχετίζονται με το χρήμα, ή ακριβέστερα με την έλλειψη του χρήματος. Δεν προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε όλους τους ενόχους, αλλά για τους περισσότερους, η πρωταρχική αιτία που γεννά το έγκλημα είναι το νομισματικό μας σύστημα, το οποίο έχει σχεδιαστεί να δημιουργεί φτώχεια στους περισσότερους ανθρώπους, αν και επιθυμούν να εργάζονται, και εργάζονται με εξαντλητικά ωράρια. Εάν με μαγικό τρόπο αφαιρούσαμε το χρήμα από τη ζωή μας, και μοιράζαμε εξίσου όλα τα αγαθά που υπάρχουν στην Ελλάδα, (χωράφια, σπίτια, τροφή, ενδύματα, αυτοκίνητα) θα διαπιστώναμε ότι έχουμε όλοι πάρα πολλά. Το μοναδικό που θα χάναμε θα ήταν η φτώχεια. Τότε κανένας (από τους απλούς ανθρώπους) δεν θα είχε σοβαρό λόγο να κάνει κακό σε κάποιον άλλον συνάνθρωπό του.

Είναι ο φόβος που βγαίνει μέσα από τα ΜΜΕ ότι ο κόσμος είναι γεμάτος από κακούς ανθρώπους που θα μας ληστέψουν ή θα μας δολοφονήσουν που μας κάνει να μην θέλουμε να μιλάμε στο γείτονά μας. Σκεφτείτε πόσους φόνους δείχνει καθημερινά η τηλεόραση, και πόσους φόνους έχετε δει στην πραγματικότητα. Αλήθεια, αυτός ο φόβος βυθίζει εμάς στο σκοτάδι και προστατεύει αυτούς, αυτούς που είναι στην κορυφή,  γεννάνε την αδικία, ώστε εμείς και τα παιδιά μας να χρησιμεύουμε ως αναλώσιμοι σκλάβοι τους.

Καθώς μεγαλώνουμε, δεν παίρνουμε ευθύνες για αυτοοργάνωση στην κοινωνία που ζούμε. Δεν μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε με τους άλλους, αλλά να τους ανταγωνιζόμαστε. Αντίθετα, εκπαιδευόμαστε να υπακούμε σε καθορισμένα όργανα και θεσμούς. Στη μαμά, στο δάσκαλο, στον αστυνόμο, στο δήμαρχο, στον υπουργό, και φυσικά πάνω από όλα στο «νόμο». Αυτό όμως αφαιρεί την ευθύνη από εμάς, αισθανόμαστε ανίκανοι να αλλάξουμε οτιδήποτε και δημιουργεί μία εξάρτηση από αυτούς που έχουν τον έλεγχο. Ο χειρότερος εφιάλτης της ελιτ είναι οι συνειδητοί πολίτες, που έχουν αυτάρκεια και δεν έχουν ανάγκη από καθοδηγητές και έλεγχο. Στην πραγματικότητα η πολιτική, η εξέλιξη και καλυτέρευση της κοινωνίας δηλαδή, θα έπρεπε να ασκείται από τους πολίτες, και όχι από κάποιους κατ’ επάγγελμα πολιτικούς.

Ο «νόμος» από μία έμφυτη γνώση του καλού και του κακού, από μία κοινή λογική αντίληψη του σωστού και του λάθους, γίνεται ένα αχανές πλήθος από άρθρα, κώδικες, βιβλία, νομοθετήματα, φωτογραφικές παραγράφους που ανακατεύονται μεταξύ τους και αλλάζουν συνεχώς. Σε αυτόν τον κυκεώνα, πως είναι δυνατόν να υπακούσει κάποιος; - Η απάντηση είναι ότι ο σχεδιασμός του είναι έτσι, ώστε να μας φέρνει σύγχυση, να κρατάει την προσοχή μας, την ενέργειά μας η προσπάθεια να τον παραβούμε, για να κάνουμε αυτονόητα πράγματα. Να αισθανόμαστε ένοχοι έτσι, και να υποχρεωνόμαστε να γινόμαστε πελάτες σε εφοριακούς, δικηγόρους, βουλευτές.

Η βασική ανθρώπινη ιδιότητά μας να ξεχωρίζουμε το καλό από το κακό είναι ανώτερη από τους χίλιους μύριους νόμους και διατάξεις που ξεφουρνίζονται, δήθεν για το καλό μας. Η σοφία που απομένει από τη δράση μας στη ζωή και την εμπειρία, είναι ανώτερη από τις οδηγίες από χιλιάδες ένστολους που έχουν μάθει τυφλά να υπακούν εντολές από τον κάθε βλάκα, αρκεί να έχει πάνω του γαλόνια ή οφίτσια. Η παραβίαση της προσωπικής και συνολικής μας ελευθερίας, ντύνεται νομότυπα με το μανδύα της ασφάλειας και της δημόσιας τάξης. Το μυστικό κράτος φτάνει στο σημείο να τοποθετεί «δικούς του ανθρώπους»- προβοκάτορες, που κάνουν καταστροφές σε ένα συλλαλητήριο, ώστε να δοθεί η πρόφαση στις δυνάμεις καταστολής να επέμβουν. Ποιος θα πρέπει όμως να συλλάβει αυτούς τους κυρίους, που υποτίθεται διασφαλίζουν την τάξη και την ελευθερία μας;

Η συντριπτικότατη πλειοψηφία όλων των δημοσίων λειτουργών, και των ανθρώπων γενικότερα, πιστεύει ότι εργάζεται για το κοινό καλό, τη στιγμή που είναι άβουλες μάζες που ο ένας μάχεται εναντίον του άλλου, κάνοντας χαζούς διαχωρισμούς, και εφαρμόζοντας ακόμα πιο χαζούς νόμους, προς χάρην μιας κρυφής ελίτ, που στα παρασκήνια, λύνει και δένει.

Πως κάνεις ένα νόμο να χάσει την αποτελεσματικότητα του; - Είναι πολύ απλό, τον «βελτιώνεις» συνεχώς, του αυξάνεις την πολυπλοκότητα του, τον αλλάζεις σε χίλιες δύο άσχετες στιγμές με υπουργικές αποφάσεις και νομοθετήματα, που βγαίνουν σε κατεβατά κειμένων, που κανένας λογικός άνθρωπος δεν προλαβαίνει καν να διαβάζει και να τα παρακολουθεί όλα, και σε μία παραγραφούλα μόνο, τον τινάζεις στον αέρα, νομιμοποιώντας μία παράνομη πράξη. Ίσως και σαν υποπροϊόν από κάποιες αλλαγές στη δομή του κράτους που κάνεις. Η πολυπλοκότητα του ίδιου του «νομικού» συστήματος υπάρχει μόνο για να μπερδευόμαστε, και να μην καταλαβαίνουμε τι πραγματικά συμβαίνει.

Υπάρχουν κινήσεις παγκόσμια όπως η «Freeman on the Land» που λένε το αυτονόητο: Ότι εφόσον δεν προκαλείς κακό ή βλάβη σε κάποιον άλλον, είσαι ελεύθερος να κάνεις ότι θέλεις. Όλη η νομολογία που μας σκλαβώνει πάντα ξεκινάει από τη φράση: «Τι πρέπει να γίνει αν….». Αυτή η λογική υπαγορεύται όμως όχι για να προστατευτούμε από τα εκατομμύρια εγκληματίες απλούς ανθρώπους που υπάρχουν στον κόσμο, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν είναι εγκληματίες. Η λογική αυτή υπαγορεύται από τους ελάχιστους ψυχοπαθείς που με χίλιες δυο απάτες, έχουν φτιάξει μία «φωτισμένη» ομάδα, πατώντας επί πτωμάτων, και κυβερνώντας ολόκληρο πλανήτη με παρασκηνιακό τρόπο. Αυτοί είναι που παραβιάζουν κάθε αρχή του Νόμου, με κορωνίδα τον παρακάτω τερατώδη απλό τρόπο: Δημιουργούν χρήμα και στη συνέχεια διαφθείρουν και χρηματίζουν αρκετούς, και καταστρέφουν ολόκληρη την ανθρωπότητα, όντας αυτοί στην κορυφή της πυραμίδας.

Υπάρχει μία πολύ απλή ερώτηση για να καταλάβουμε αν έχουμε κάνει κάτι κακό: «Ποιος είναι αυτός που υπέστη ζημία από την πράξη μας; Και τι ζημία είναι αυτή;» Εάν υπάρχει κάποιος, τότε στοιχειοθετείται μία κατηγορία. Εκεί πρέπει να υπάρξει μία κρίση, πάντα σύμφωνα με την κοινή λογική. Εάν η απάντηση είναι ότι παραβιάστηκε το τάδε άρθρο, του τάδε κώδικα, τότε σημαίνει ότι δεν έγινε κάποια ζημιά. Εκεί θα πρέπει να σκεφτούμε: Ο τάδε κώδικας σε τι χρησιμεύει; Άλλο να προλαμβάνει κανείς ένα ατύχημα οπότε πρέπει να θεσπίσει κάτι για την ασφάλεια των άλλων σύμφωνα με την κοινή λογική, και άλλο κάτι που μας καταδυναστεύει χωρίς λόγο, στερώντας μας τη χαρά.

Η ζωή και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μας αξίζει περισσότερο από την υπακοή σε αναίτιους, χαζούς νόμους που φτιάχτηκαν για να μας στερούν την ελευθερία. Η κοινή λογική μας και η δημόσια αίσθηση του δικαίου από κάθε πολίτη είναι ισχυρότερη από κάθε κλήση και πρόστιμο, από ένα κράτος υπόδουλο στα συμφέροντα της ελίτ. Εκεί έχουμε κάθε δικαίωμα να πούμε: « Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω.»  

Εμείς έχουμε την ευθύνη να αποφασίζουμε για τη μοίρα μας και δεν χρειάζεται να ζητάμε ελεημοσύνη, από μία κυβέρνηση από μαριονέτες, που αποτελείται από ανθρώπους που συνεργάζονται στενά με αυτή την ελίτ, διότι ξέρουν ότι μαζί με αυτή την κατάσταση έχουν και οι ίδιοι ισχύ, και μαζί με το τέλος των αφεντάδων τους, θα έρθει και το δικό τους τέλος.

Εάν υποθέταμε ότι αύριο με μαγικό τρόπο, εξαφανιζόντουσαν όλοι οι νόμοι, τότε δεν θα βλέπαμε καμία αναρχία να επικρατεί (το παραμύθι που μας ξεφουρνίζουν συνέχεια). Η κοινή αίσθηση του δικαίου είναι αρκετή σε όλους μας να εκφράζουμε την δικαιοσύνη, χωρίς να ανατρέχουμε σε κώδικες, χωρίς να υποχρεωνόμαστε σε πολυετείς και δαπανηρές διαδικασίες. Τότε θα ανακαλύπταμε αυτό που μας κρύβουν, έναν κόσμο που δεν υπάρχει φόβος, βία, πλεονεξία αλλά αντίθετα ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη, αφθονία.      

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου