Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

Το παράλογο του τόκου



Θεωρούμε τον τόκο κάτι δεδομένο στο τραπεζικό μας σύστημα. Ωστόσο στη Βίβλο, καθώς και στον μουσουλμανικό κόσμο, ο τόκος είναι μία απορριπτέα πράξη. Ας δούμε με τι σχετίζεται ο τοκισμός, και πως επηρεάζει τον καθέναν από εμάς, διότι είναι ένα πολύ νευραλγικό σημείο χειραγώγησης μας. Ας αναφέρουμε ένα παράδειγμα:

Παίρνουμε ένα δάνειο, ας πούμε 100.000 ευρώ, με το καλύτερο επιτόκιο, από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για ένα χρόνο.  Ας πούμε, χάριν εξαιρετικής απλούστευσης, ότι είναι το μοναδικό δάνειο σε ολόκληρη την Ευρώπη, και επίσης ότι δεν υπάρχει καθόλου άλλο χρήμα. Το δάνειο μας επιβαρύνεται με τόκο 1,5 %. Δηλαδή στο τέλος της χρονιάς θα πρέπει να δώσουμε το αρχικό κεφάλαιο 100.000 € και επιπλέον τον τόκο δηλαδή 1.500 €.

Σε αυτό το απλουστευμένο παράδειγμα, θα υπήρχε ένα αντικειμενικό πρόβλημα: Πως είναι δυνατόν να δώσουμε τα επιπλέον 1.500 €, τη στιγμή που ο μοναδικός παραγωγός των χρημάτων (η ΕΚΤ), δεν τα παρήγαγε; Που θα βρεθούν; Όσο και να δουλεύαμε, όσες πατάτες και ντομάτες να βγάλουμε, ποτέ δεν θα μπορούσαμε να ξεπληρώσουμε. Δεν μπορούμε να ξεπληρώσουμε σε είδος, οπότε έχουμε δύο λύσεις: Ή πρέπει να χρεωκοπήσουμε, ή να ξαναπάρουμε δάνειο.  

Το προηγούμενο δίνει ένα νομικό επιχείρημα στο γιατί ο δανεισμός με τόκο είναι παράνομος. Υφίσταται  προσχεδιασμένη τοκογλυφία, δηλαδή εκ προμελέτης σχεδιασμός για καταστροφή του δανειστή, διότι δεν υπάρχει δυνατότητα αποπληρωμής του δανείου, εφόσον ο δανειζόμενος δεν έχει δυνατότητα παραγωγής χρήματος. Αργά ή γρήγορα ο δανειζόμενος, γίνεται θύμα εκβιασμού ο οποίος θα κληθεί να πληρώσει τα δανεικά με το σύνολο της περιουσίας του.

Θα πει κάποιος: Μήπως με την υπεραπλούστευση του παραδείγματος, δυσκολέψαμε τα πράγματα; Μήπως στην πραγματική οικονομία, όπου έχει χρήμα ο διπλανός μας, είναι ευκολότερα τα πράγματα; Η απάντηση είναι ότι είναι τρισχειρότερα, και επηρεάζονται όλοι. Για τους παρακάτω λόγους:

  1. Όλα, μα όλα τα χρήματα που κυκλοφορούν παγκόσμια, έχουν την προέλευσή τους σε δάνειο, συνήθως δημόσιο. Τόσο που να λέμε πλέον ότι τα χρήματα δεν αντιστοιχούν σε χρυσό, αλλά σε χρέος. Δεν ζούμε στο παρελθόν όπου υπήρχαν χρυσά νομίσματα, και τα κράτη είχαν μεταλλεία και παρήγαγαν χρυσό, άρα θα μπορούσαν θεωρητικά να παράγουν χρήμα. Τώρα πλέον χρήμα παράγει αποκλειστικά μία ιδιωτική τράπεζα. Έτσι τα χρήματα που έχει ο διπλανός μας προέρχονται από ένα δάνειο επίσης. Και ο οποίος με νύχια και με δόντια θα προσπαθήσει να τα βρει, παίρνοντας τα από τους υπόλοιπους δανειολήπτες.
  2.  Το παράλογο του τόκου πολλαπλασιάζεται, εφόσον έχουμε  τις τράπεζες να δανείζονται από την ΕΚΤ με 1 ή 1,5 % και στη συνέχεια να δανείζουν στα Κράτη (δηλαδή σε όλους μας) με 7%. Ο επιπλέον τόκος (το 7%), ουδέποτε δημιουργήθηκε, άρα πάντα θα υπάρχει μία μαύρη τρύπα για κάθε κράτος. Οι περίφημοι «δανειστές και σωτήρες μας» δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία συμμορία απατεώνων, οι οποίοι μπορούν ανά πάσα στιγμή να κάνουν να καταρρεύσει οποιαδήποτε κρατική οικονομία. Γιατί για παράδειγμα δεν καταρρέει η Γερμανία με χρέος 2.100 δις; Η Ακόμα καλύτερα γιατί δεν μπορεί πλέον να καταρρεύσει η Ισλανδία (που σημειωτέον παράγει μόνο ψάρια), που έδιωξε τους «σωτήρες του ΔΝΤ» και κάθισε στο σκαμνί πολιτικούς και τραπεζίτες;   
  3. Υπάρχουν μονοπώλεια, καρτέλ, σε προϊόντα στρατηγικής σημασίας πχ πετρέλαιο, βιομηχανικά είδη. Καθώς και εξωτερικό εμπόριο πχ με την Κίνα όπου πολυεθνικές (συχνά με τους ίδιους ιδιοκτήτες των τραπεζών που παράγουν το χρήμα) εκμεταλλευόμενοι τις νομισματικές διαφορές, σύγχρονους δούλους και την διαφθορά απομυζούν συνεχώς χρήμα.
  4. Με όπλο το χρήμα εξαγοράζονται τοπικές βιομηχανίες σε πολυεθνικούς κολοσσούς. Αν οι ιδιοκτήτες των πολυεθνικών είναι οι ιδιώτες τραπεζίτες που παράγουν το χρήμα, τότε αυτοί οι κολοσσοί μπορούν να καταστρέψουν οποιαδήποτε άλλη εταιρεία, ρίχνοντας τις τιμές και ελέγχοντας μέρος της παραγωγικής διαδικασίας.

Όλα τα παραπάνω επιφέρουν μία τρομακτική πίεση για χρήμα, που εκδηλώνεται με την καταστροφή των πιο αδυνάτων, με μία εργασία ταυτόσημη με δουλεία, μακριά από κάθε αξιοπρέπεια και ηθική.

Αν δούμε το σύστημα της εσωτερικής κυκλοφορίας του χρήματος της Ελλάδας: Η εξωτερική τροφοδοσία του συστήματος είναι μέσω του κράτους (μισθοί), η οποία πλέον είναι αρνητική διότι η φορολογία υπερβαίνει τους μισθούς με σκοπό να πληρώνεται το δημόσιο χρέος. Κανονικά η φορολογία έχει απλά σκοπό την αναδιανομή του πλούτου. Τώρα επιτελεί ακριβώς το αντίθετο, την συγκέντρωση του χρήματος στους ήδη κατέχοντες. Η εξωτερική τροφοδοσία γίνεται ακόμα μέσω των τραπεζών, οι οποίες όμως χορηγούν δάνειο, και σε απόλυτη τιμή είναι και αυτή αρνητική διότι απομυζούν μέσω των τόκων την οικονομία. Η βραχυπρόθεσμη παράταση αυτού του συστήματος είναι ο επαναδανεισμός, με όλο και σκληρότερους όρους και ανταλλάγματα, η δε τελική του λύση είναι η χρεωκοπία με δέσμευση όλων των περιουσιακών στοιχείων (ολόκληρου Κράτους πλέον) υπέρ των δανειστών.

Υπήρξε στο παρελθόν προσπάθεια για κατάλυση αυτού του συστήματος: Στις 4 Ιουνίου του 1963 παίρνεται μία ιστορική απόφαση από τον John Kennedy: Το εκτελεστικό Διάταγμα Νο 11110 αποφασίζει ότι το ίδιο το Αμερικανικό Δημόσιο θα μπορεί να εκτυπώνει άμεσα χρήμα (παρακάμπτωντας την ιδιωτικών συμφερόντων FED) και μάλιστα η πρώτη εκτύπωση ήταν ύψους 4,3 δις δολλάρια που αντιστοιχούσε στην φυσική ποσότητα ασημιού που διέθετε τότε το Αμερικανικό θησαυροφυλάκιο. Το νέο χαρτονόμισμα σχεδιάστηκε αλλά δεν πρόλαβε ποτέ να κυκλοφορήσει, συνέπεια της δολοφονίας του Αμερικανού Προέδρου.

Σαν συνέπεια της κρίσης που άρχισε το 2008 αποφασίστηκε (κατ΄εξαίρεση) να γίνει για πρώτη φορά στην ιστορία της, έλεγχος στη FED, και μάλιστα στη μικρή περίοδο του 2008. Ένα πρώτο πόρισμα της έρευνας που συνεχίζεται είναι ότι μόλις σε 3 μήνες το 2008 εκτυπώθηκαν ΚΡΥΦΑ κάποια τρισεκατομμύρια δολλάρια, και μοιράστηκαν μεταξύ των ιδιοκτητών των παγκόσμιων τραπεζών.     

Θα πρέπει σιγά-σιγά, να αντιλαμβανόμαστε πως μας παγιδεύουν καθημερινά πράγματα, ώστε να πάψουμε να βλέπουμε τον κόσμο από την πλευρά του θύματος, που πρέπει να πληρώνει, αλλά από την πλευρά του νοήμονα πολίτη που αντιλαμβάνεται ότι κάποιοι τον καταστρέφουν και τον δολοφονούν, και απέναντι σε αυτή την πρακτική η φυσική συνέπεια είναι οι υπεύθυνοι να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των πράξεών τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου