Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

Από τη θεωρία, στην πράξη




Στον «Έμπορο της Βενετίας», ο τοκογλύφος Σάιλοκ δανείζει χρήματα στον Αντώνιο, με τον όρο ότι αν δεν επιστραφούν εγκαίρως θα τον θανάτωνε. Η υπόθεση φτάνει στον ανώτατο Δικαστή όπου από τη μία είναι το συμβόλαιο του Σάιλοκ, και από την άλλη, με την παρέμβαση της Πόρσιας αποκαλύπτεται ότι ο Σάιλοκ σκοπίμως (με νομιμοφανή τρόπο) προσπαθεί να σκοτώσει τον Αντώνιο. Η απόφαση του Δικαστή δικαιώνει την Πόρσια, διότι ένας ανώτερος και σοβαρότερος νόμος υπερισχύει ενός κατώτερου και μη σημαντικού.

Οι περισσότεροι από εμάς, βρισκόμαστε στη θέση του Αντώνιου, εγκλωβισμένοι να περιμένουμε την καταστροφή μας, και μάλιστα αυτή να έρχεται με νομιμοφανή τρόπο. Κάπου εδώ όμως θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την αντιληπτική μας εξυπνάδα, για να αντιληφθούμε το που είναι τρωτή η διαδικασία που μας επιβάλλεται, όπως ακριβώς έκανε η Πόρσια, και σώθηκε ο Αντώνιος. Διότι η δικαιοσύνη ακριβώς υπάρχει για την απελευθέρωση των αδικημένων. Να πάμε από τη θεωρία, στην πράξη.

Ποιος είναι ο εχθρός:
Κάθε στρατιωτικό σχέδιο, ξεκινάει με το ποιος είναι ο εχθρός, τι δυνάμεις έχει, τι προσπαθεί να κάνει και στη συνέχεια ακολουθούν οι τρόποι αντιμετώπισης του και η στρατηγική μας. Σε αυτή την ερώτηση θα πρέπει να συγκεκριμενοποιήσουμε ποιος μας βάλλει. Εδώ αρκετοί έχουν να πουν πολλά. Για εμάς ο εχθρός είναι μία ομάδα όντων, που μέσα στους αιώνες, έχει καταφέρει να εξελιχθεί σε μία ελίτ, ένα παγκόσμιο κέντρο εξουσίας, που θέλει να ελέγχει και να υποτάσσει παραμορφώνοντας τα πάντα, με ωμότητα, χωρίς ίχνος συνείδησης. Ελέγχει συνήθως τις κυβερνήσεις, τις τράπεζες, τα κεντρικά ΜΜΕ, τις πολυεθνικές, και παραμορφώνει σε τέτοιο σημείο ώστε περισσότερο να μας βλάπτει παρά να μας ωφελεί η εκπαίδευση, η κοινωνική ασφάλιση, το ίδιο το δημόσιο.

Η αιχμή του δόρατος φυσικά είναι το οικονομικό σύστημα, το οποίο με μία λέξη είναι απλά μία απάτη, που λειτουργεί με τον εξής τρόπο:

1. Σε οποιαδήποτε περίπτωση δανείου (δημόσιου ή ιδιωτικού) παράγονται ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (στο εξής ΕΚΤ), η οποία είναι ο μοναδικός παραγωγός του συγκεκριμένου προϊόντος (του ευρώ).

2. Το Ευρώ στην πραγματικότητα δεν είναι ένα παραδοσιακό νόμισμα, από την άποψη ότι δεν έχει απολύτως κανένα αντίκρυσμα σε χρυσό ή άλλο πολύτιμο μέταλλο. Δεν είναι τυχαίο ότι πάνω στα τραπεζογραμμάτια λείπει η φράση «πληρωτέο επί τη εμφανίσει», ότι δηλαδή αντιπροσωπεύουν κάτι. Δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε. Η ΕΚΤ τυπώνει χαρτονομίσματα από αέρα, με μελάνι και χαρτί. Η αξία τους έγκειται απλά στο γεγονός ότι οι άνθρωποι εσφαλμένα πιστεύουν ότι έχουν αξία. Αυτή η λανθασμένη θεώρηση βέβαια δεν τους δίνει αξία.
3. Η ΕΚΤ «δημιουργεί εκ του μηδενός» πχ 100.000 ευρώ και τα χορηγεί σε μία τράπεζα. Με την προϋπόθεση ύπαρξης τόκου π.χ. 1%. Στη συνέχεια η τράπεζα τα δανείζει στο Δημόσιο ή σε έναν ιδιώτη με πρόσθετο τόκο πχ 4%. Ο τόκος είναι το σημείο κλειδί: Η ΕΚΤ δεν ενδιαφέρεται να πάρει πίσω 101.000 χαρτάκια άνευ αξίας. Τι θα μπορούσε να τα κάνει; Η ΕΚΤ (και συγκεκριμένα αυτοί που βρίσκονται πίσω από αυτήν και την κορυφή της πυραμίδας του σύγχρονου οικονομικού συστήματος) ενδιαφέρονται να ληστέψουν και να υποδουλώσουν εκ προθέσεως ανθρώπους και ολόκληρους λαούς. Ο τρόπος: Η ΕΚΤ (στην περίπτωσή μας) «δημιούργησε» τα 100.000 ευρώ. Ουδέποτε όμως δημιούργησε τα ευρώ του τόκου (τα 1.000 + 4.000 που αντιστοιχούν στο 1%+4%). Πως είναι δυνατόν να πληρωθούν, χωρίς να έχουν προηγουμένως δημιουργηθεί; Συνεπώς με το σκεπτικό μας πάντοτε θα οδηγούμαστε είτε σε επαναδανεισμό είτε σε χρεωκοπία και καταστροφή του δανειζόμενου, όταν το απαιτήσει η ΕΚΤ. Συνεπώς η ΕΚΤ ασκεί απάτη και ληστεία εκ προθέσεως, και υπάρχει συμμετοχή σε αυτή τη διαδικασία και των τραπεζών. Πράγμα το οποίο γίνεται όλο και πιο προφανές σε όλο και περισσότερους ανθρώπους με την εξέλιξη των γεγονότων.

4. Επίσης είναι παράλογο πχ για ένα δάνειο 100.000 ευρώ να δίνουμε μετά από 35 χρόνια 200.000 ευρώ. Είναι ένα εξωφρενικό ποσό που ζητείται για μία γραφειοκρατική – λογιστική διαδικασία εξυπηρετήσεως που θα μπορούσε να κοστολογηθεί, όσον αφορά μία τράπεζα στο λογικό ποσό των 1.000 με 2.000 ευρώ.

5. Όσον αφορά τις κυβερνήσεις, δυστυχώς συνήθως εξυπηρετούν τα συμφέροντα όχι των πολιτών της χώρας αλλά τα συμφέροντα της ελίτ (των δανειστών μας), με επακόλουθο κάθε φόρος, τέλος, χαράτσι, απώλεια εθνικής περιουσίας να μας βαραίνει όλο και περισσότερο μέχρι την οικονομική καταστροφή μας.

Μπορεί ο εχθρός μας να είναι παντοδύναμος, είναι όμως ανίσχυρος στο προσωπικό μας πεδίο μάχης: Σε εμάς, όπου εμείς έχουμε τη δυνατότητα επιλογής να δράσουμε σε ψυχολογικό και φυσικό επίπεδο. Σε ψυχολογικό μπορούμε να πιστέψουμε επιτέλους ότι εμείς έχουμε δίκαιο, και σε φυσικό να δράσουμε με κάθε τρόπο που προστατεύει τη ζωή και περιουσία μας, ειδικότερα:

Έχουμε κάθε δικαίωμα, να μην αναγνωρίζουμε καμμία οφειλή σε τράπεζες και στο δημόσιο.

Το ότι δισεκατομμύρια ανθρώπων δεν καταλαβαίνουν, ή δεν θέλουν να καταλάβουν και αποδέχονται να υφίστανται ληστεία με το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα, δεν αποτελεί ανασταλτικό λόγο για να προχωρήσουμε, διότι έχουμε την βεβαιότητα ότι εάν δεν προχωρήσουμε, τότε με μαθηματική ακρίβεια, είναι που θα χάσουμε.

Ίσως να χρειαστεί μία δίκαιη προαιρετική οικονομική επανεκκίνηση της προσωπικής περιουσίας του καθενός, σε συνδυασμό με τη διαγραφή όλων των χρεών.

Απέναντι σε συμβάσεις και νόμους που χρησιμοποιούν οι σύγχρονοι Σάιλοκ,  έχουμε την βεβαιότητα ότι μπορούμε να αντιπαραβάλλουμε την ίδια την Ανώτερη Αρχή Δικαιοσύνης που υλοποιούμενη έχει δημιουργήσει μέχρι τώρα το Σύνταγμα και τα Βασικά Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου