Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

Το τέλος ή μήπως η αρχή;




Ίσως φανερά πια έχουμε φτάσει σε ένα τέλος περιόδου. Ζούμε σε μία μοναδική εποχή, όπου βιώνουμε μία Αποκάλυψη του αληθινού ρόλου που παίζει κάθε θεσμός και κάθε διακριτό μέλος της κοινωνίας μας. Αυτή η Αποκάλυψη όμως έχει να δώσει και ένα σημαντικό φως στο σημαντικότερο ερώτημα που υπάρχει: Ποιοι πραγματικά είμαστε εμείς, πέρα από όλα αυτά που μας έχουν πει και τα έχουμε πιστέψει.

Ένα τέλος δε σημαίνει απαραίτητα θλιβερό γεγονός. Εάν η προϋπάρχουσα κατάσταση ήταν να είμαστε εγκλωβισμένοι σε μία ατέρμονα θλιβερή εμπειρία και σκλαβιά, τότε το τέλος της, το πιθανότερο είναι να μας φέρει ανακούφιση και ίσως την υλοποίηση επιτέλους της αυθεντικής ελευθερίας, ενός οράματος που πολλοί θέλουμε αλλά λίγοι μπορούμε να ορίσουμε ακριβώς και να βιώσουμε.

Η ελευθερία στα όνειρά μας συγχέεται με την ευτυχία. Συνδέεται με το να πάψει μία λυπηρή κατάσταση για εμάς: «Ας είχα την υγεία μου και να μην υπέφερα», «Ας είχα χρήματα, για να μην δουλεύω», «Ας ήμουν όμορφη, για να με θαυμάζουν». Είμαστε βέβαιοι όμως ότι εκπληρώνοντας αυτό που ζητάει ο καθένας, (υγεία, χρήματα, ομορφιά) θα είχε αυτόματα ευτυχία ή αυτή θα ξαναέμενε ένα όνειρο; Ή κάτι ακόμα πιο περίεργο: Μήπως ψάχνω ένα πράγμα που ήδη κάπου μέσα μου το έχω;

Η ευτυχία είναι ένα εσωτερικό συναίσθημα πληρότητας που συνδέεται με την ευλογία και την αγάπη. Αυτοί οι τελευταίοι καιροί είναι γεμάτοι από μία επίθεση φόβου και θυμού, αλλά ταυτόχρονα μέσα από το χάος, είναι πιθανό να πλημμυριζόμαστε ώρες – ώρες με μία ανεξήγητη ευτυχία. Μπορεί επίσης να αισθανόμαστε μία υπερβολική εξάντληση και κούραση, να μην θυμόμαστε καθημερινά πράγματα, να ξεχνάμε υπερβολικά, να θέλουμε να κοιμόμαστε πολλές ώρες, και πάλι να αισθανόμαστε κουρασμένοι. Μπορεί στο νου μας να τρέχουν πολύ γρήγορα οι σκέψεις, και να θυμόμαστε περισσότερο τα όνειρά μας. Μπορεί αυτά τα συμπτώματα να μην είναι παθολογικά, αλλά απλά να μας δείχνουν ότι κάτι αλλάζει μέσα μας.

Έξω στον κόσμο καταλαβαίνουμε περισσότερο τα παραμύθια και τα ψέματα που μας πουλάνε. Ένα σημαντικό ερώτημα: Γιατί σε κάθε δελτίο ειδήσεων κυριαρχεί ο φόβος και ο θυμός; Μήπως μπερδεύουν την ενημέρωση με την προπαγάνδα; Πόσο αληθινά και αντικειμενικά είναι τα δελτία ειδήσεων; Γιατί πάντα τα νέα που εκφωνούνται να είναι άσχημα; Μήπως με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να δημιουργήσουν μία ζοφερή πραγματικότητα; Μήπως όμως με αυτή την επιμονή τους αποκαλύπτονται ανεπανόρθωτα και οι ίδιοι, ξεπερνώντας τα όρια αδιαφάνειάς τους;

Κάποια χρόνια πριν, εάν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε μία ευχή, αυτή θα ήταν ένα μεγάλο ποσό χρημάτων. Τώρα πια αυτό δεν μας αρκεί. Θα έλυνε μεν το προσωπικό μας πρόβλημα, αλλά πως θα ζούσαμε σε έναν ζοφερό κόσμο για τους γύρω μας και τα παιδιά μας; Θέλουμε πολύ περισσότερα πράγματα να αλλάξουν. Επίσης για εμάς τους ίδιους δεν μας αρκούν οι άνθρωποι που σχετιζόμασταν, οι ασχολίες, τα χόμπυ του ελεύθερου μας χρόνου. Δεν μας γεμίζουν πια. Θέλουμε κάτι διαφορετικό.

Το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε βρεθεί δεν μπορεί να ξεπεραστεί με τη λογική. Όσο κι αν τα βάζουμε κάτω, τα οικονομικά μας δεν βγαίνουν. Στην πολιτική, οι κυβερνητικές αποφάσεις μόνο σε αδιέξοδα ενός επιθανάτιου ρόγχου παραπέμπουν. Δεν φαίνεται να υπάρχει μία βάση σταθερότητας και ασφάλειας. Παντού το χάος.

Μέσα όμως από αυτό το χάος, μήπως βλέπουμε κάπως διαφορετικά τα πράγματα, ώστε:
1. Γιατί πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν κάποια πράγματα όπως κυβέρνηση, δαιδαλώδες νομικό σύστημα, εργασιακό-δουλικό σύστημα, οικονομικό σύστημα, πυραμιδοειδείς ελεγχόμενες διατάξεις σε όλους τους θεσμούς;
2.  Μήπως η λύση βρίσκεται μέσα μας, είναι πρωτίστως ατομική και όχι συνολική, και σχετίζεται με το να ανακαλύψουμε ή μήπως καλύτερα να θυμηθούμε ποιοι πραγματικά είμαστε και με τι δυνατότητες;
3. Μήπως υπάρχει μία πολύ δυνατή κατάσταση που ολοταχώς πλησιάζουμε μέσα μας, και με απλό τρόπο περιγράφεται με το να βιώνουμε κάθε στιγμή το εδώ και τώρα και να ελέγχουμε-παρατηρούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας; Πράγμα που μας ανεβάζει σε συνειδητότητα και μας οδηγεί στην απελευθέρωση;    

Όπως λέει και μία κινέζικη σοφία:
Αυτό που η κάμπια αντιλαμβάνεται σαν τέλος, η πεταλούδα το αντιλαμβάνεται σαν αρχή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου