Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Ο Παραγωγός του πλούτου



Καθώς αποχαιρετάμε μία κατάσταση, αποκτάμε μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και θάρρος για να την ξεπεράσουμε, διαπιστώνοντας τις τεράστιες αδυναμίες που έχει. Ας δούμε την παραγωγή του πλούτου μέσα στο οικονομικό σύστημα που δύει.

Γνωρίζουμε όλοι ότι σε έναν οικονομικό κύκλο προϊόντων και υπηρεσιών, ο καθένας ταυτόχρονα παράγει κάτι, αλλά και καταναλώνει ταυτόχρονα. Η θέση μας δηλαδή σε αυτόν τον κύκλο είναι να είμαστε ταυτόχρονα και παραγωγοί και καταναλωτές. Έχοντας μία εξειδίκευση ο καθένας μας, έχει μία υψηλή απόδοση σε αυτό που προσφέρει. Για παράδειγμα ο δάσκαλος που κάνει μάθημα στα παιδιά, ο χασάπης που κόβει κρέας, ο γεωργός που καλλιεργεί χωράφια. Κάθε ένας από αυτούς είναι εξειδικευμένος με τον ρόλο του, ώστε στην κοινωνία μας να κυριαρχεί η ποιότητα. Μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι το χρήμα κυκλοφορεί σε αυτό τον κύκλο παίζοντας απλά το ρόλο του μέσου συναλλαγής.


Δυστυχώς ο πραγματικός ρόλος της ύπαρξης του σύγχρονου χρήματος είναι εντελώς διαφορετικός. Ας γνωρίσουμε μία πτυχή του, ψάχνοντας να βρούμε στον οικονομικό κύκλο, όπου το χρήμα αλλάζει συνεχώς χέρια, ποιος παράγει πλούτο.

Ας υποθέσουμε αρχικά ότι έχουμε έναν γεωργό. Μπορεί να έχει πορτοκάλια. Θα πρέπει αυτός να ρίξει κοπριά ή λιπάσματα, να κλαδέψει, να καταπολεμήσει τις ασθένειες, να καθαρίσει τα χόρτα, να ποτίσει, και στο τέλος να μαζέψει τα πορτοκάλια του. Πάει να πουλήσει τα πορτοκάλια του, και του δίνουνε τιμή 5 λεπτά το κιλό. Με αυτή την τιμή δεν μπορεί ούτε να πληρώσει τα εργατικά για το μάζεμα της συγκομιδής. Έτσι είναι υποχρεωμένος να αφήσει τα πορτοκάλια του να σαπίσουνε, αφού χαρίσει όσα μπορεί σε φίλους και γνωστούς του. Διότι ο γεωργός δεν είναι παραγωγός πλούτου, αφού ότι και να παράγει, θα πρέπει να μπορέσει να το πουλήσει, να το «παραδώσει».

Μήπως ο γεωργός του παραδείγματος ήταν απλά άτυχος; Αν καλλιεργούσε καλαμπόκι με τιμή πχ 28 λεπτά το κιλό, ενδεχομένως να έβγαζε τα έξοδά του. Εάν υποθέταμε ότι τον επόμενο χρόνο ασχολούνταν διπλάσιοι αγρότες με καλαμπόκι, είχαμε διπλάσια παραγωγή δηλαδή, και μόνο από αυτή την αιτία δεν θα κατρακυλούσε η τιμή ακόμα και στα 14 λεπτά, κάνοντας φτωχούς όσους γεωργούς επενδύσανε στο καλαμπόκι; Θα συνέβαινε αυτό εάν ο γεωργός ήταν παραγωγός πλούτου; Σίγουρα όχι. Ο γεωργός αν και ανήκει στην πρωτογενή παραγωγή, δεν παράγει ο ίδιος πλούτο.

Ας πάμε στη δευτερογενή παραγωγή. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε την περίπτωση ενός σιδηρουργού. Αυτός αγοράζει σίδερα και υλικά, τα επεξεργάζεται, τα συναρμολογεί και κατασκευάζει πχ μία σιδερένια πόρτα. Αν του κόστισαν τα έξοδα πχ 150 ευρώ, πουλάει την πόρτα 300 ευρώ, ώστε με αυτή τη διαφορά να πληρωθεί η εργασία του. Στην τωρινή κατάσταση, ελάχιστοι πελάτες έχουν να πληρώσουν και μπορούν να παραγγείλουν κάτι. Συνεπώς ο σιδηρουργός, όσο καλός μάστορας και να είναι, μένει χωρίς εργασία. Θα συνέβαινε αυτό εάν ήταν πραγματικός παραγωγός πλούτου; Μήπως τώρα είναι απλά και αυτός ένας εργαζόμενος που προσπαθεί να ζήσει, όπως ακριβώς και ο γεωργός;

Ας δούμε την περίπτωση ενός δημόσιου υπαλλήλου, ο οποίος απλά σφραγίζει έγγραφα. Στη συνείδησή μας δεν έχουμε κανέναν παραγωγό πλούτου, απλά έναν εργαζόμενο. Ο υπάλληλος όμως παίρνει έναν μισθό, χρήματα, τα περισσότερα των οποίων τα κυκλοφορούσε στον οικονομικό κύκλο. Τα έδινε στο μανάβη, στον παντοπώλη, στο χασάπη, στο δάσκαλο, στο ξυλοκόπο, στο μάστορα που θα του έφτιαχνε κάτι. Έτσι τα χρήματα κυκλοφορούσαν σε όλους. Και κατά τον οικονομολόγο Silvio Gesell «όσο περισσότερα χρήματα κυκλοφορούν και όσο γρηγορότερα αλλάζουν χέρια, τόσο πιο ανθηρή οικονομία έχουμε». Ο υπάλληλος ήταν ένας μικρός παραγωγός πλούτου στο οικονομικό σύστημα, διότι το τροφοδοτούσε με χρήμα. Βέβαια τώρα πια τον έχουν τσακίσει οι μειώσεις του μισθού του σε συνδυασμό με την αύξηση των φόρων.

Τέλος ας δούμε έναν δανειολήπτη, ο οποίος δεν εργάζεται. Εκ πρώτης άποψης είναι το αποκορύφωμα του παράσιτου στον οικονομικό κύκλο, αφού δεν παράγει τίποτα. Πιο προσεκτικά βλέπουμε όμως ότι ο δανειολήπτης δίνει τα περισσότερα χρήματα στον οικονομικό κύκλο, αφού ξοδεύει για να αγοράζει καταναλωτικά αγαθά ή φτιάχνοντας την κατοικία του. Εάν ο υπάλληλος ξόδευε 10.000 ευρώ το χρόνο, ο δανειολήπτης μπορεί να ξοδέψει 100.000 ευρώ σε έναν χρόνο, συνεπώς είναι ο κατεξοχήν παραγωγός πλούτου, αλλά και ο εύθραυστος πυλώνας του υπαρχόντος οικονομικού συστήματος, διότι θα είναι και ο πρώτος που θα απωλέσει την όποια περιουσία του, αφού δεν θα μπορεί να επιστρέψει τα δανεικά. Έτσι εξηγείται και το πώς στα παρελθόντα έτη η Ελλάδα με συρρίκνωση της γεωργίας και βιομηχανίας είχε ανάπτυξη, λόγω των δανείων.

Ποιος τελικά είναι ο παραγωγός πλούτου; Μήπως είναι ο ιδιώτης κεντρικός τραπεζίτης που έχει «στη ζούλα» κατοχυρώσει το δικαίωμα να τυπώνει χρήμα από αέρα και να ζητάει και τόκο για αυτό; Αν και μόνο αυτός τροφοδοτεί το οικονομικό σύστημα με χρήμα, στην πραγματικότητα μόνο το απομυζεί, διότι μέσω της ύπαρξης του τόκου τα οφειλόμενα χρήματα πάντα είναι περισσότερα από αυτά που κυκλοφορούν. Ο κεντρικός τραπεζίτης εξαγοράζοντας διεφθαρμένους, και εξαπατώντας αφελείς, μοστράρει γραβατωμένος σαν «σωτήρας μας», πρόθυμος «να μας δανείσει», τη στιγμή που σαν όρνεο κατασπαράζει (με φαινόμενο ως νόμιμο τρόπο) τους πιο αδύνατους, μέχρι να έρθει και η σειρά μας.

Εν κατακλείδι θα έρθει η στιγμή να επιλέξουμε και να σχεδιάσουμε τους κανόνες σε μία νέα Γη, όπου θα υπάρχει μία άπειρη αφθονία. Η σημερινή κατάσταση που αποκαλύφθηκε ας μας χρησιμεύσει για να ξεκαθαρίσουμε τη στάση μας, και για να αφήσουμε οριστικά στο παρελθόν καταστάσεις που γεννούσαν μόνο δυστυχία. Διότι το φερόμενο ως οικονομικό σύστημα που καταρρέει δεν δημιουργούσε φτωχούς και πλούσιους, αλλά μόνο δούλους.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου