Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Ξεπερνώντας το φόβο



Υπάρχει μία κατάσταση, η οποία από μόνη της μας περιορίζει, ώστε να συμπεριφερόμαστε με την μικρότερη ποιότητα και δυναμική που μπορεί να έχουμε. Αυτή είναι ο φόβος, οποίος  δεν μας δίνει φτερά στα πόδια, αλλά αντίθετα κλείνει μία ανώτερη πόρτα αντίληψης και συνειδητότητας.


Ας δούμε το ποιόν του ανθρώπου, ενός όντος που συνδυάζει ταυτόχρονα στοιχεία από 4 διαφορετικά όντα: Ένα αρχαίο Ερπετό, το οποίο δεν γνωρίζει την αγάπη, και το οποίο απλά ενδιαφέρει να σκοτώσει και να κυριαρχήσει. Ένα Ζώο το οποίο γνωρίζει την αγάπη, αλλά πρέπει να επιβιώσει πρώτα. Ένας Άνθρωπος που νιώθοντας την αγάπη δημιουργεί έναν πολιτισμό. Μία Ψυχή, ένα κομμάτι του Δημιουργού, που με την αγάπη δημιουργεί έναν κόσμο και φορώντας ένα σώμα αντιλαμβάνεται μία διάσταση.

Αν δεχτούμε ότι η Ψυχή είναι ένα ον χωρίς κανέναν περιορισμό, τότε από μόνη της γνωρίζει τα πάντα, έχει τη δύναμη να πραγματοποιήσει τα πάντα, και αγαπάει τα πάντα χωρίς να χρειάζεται καν λόγο για αυτό. Η Ψυχή έχει στην καρδιά μία φλόγα από Γνώση, Δύναμη και Αγάπη. Παίρνοντας ένα φυσικό σώμα περιορίζεται σε κάτι πάρα πολύ μικρό, και το χειρότερο ξεχνάει αυτό που είναι. Τόσο πολύ που το σώμα μας απλά να είναι ένας πρόσκαιρος τάφος για αυτήν, αφού και η λέξη σώμα προέρχεται από τη λέξη σήμα που είναι ο τάφος.

Υπάρχει το κενό, το οποίο παραμορφώνοντάς το ο Δημιουργός φτιάχνει τη Δημιουργία, έτσι η Δημιουργία και ο Δημιουργός είναι ένα. Ο άνθρωπος, η Φύση και το Σύμπαν με τα αμέτρητα αστέρια είναι ένα. Σε αυτό το σύμπαν δεν υπάρχει ο θάνατος, υπάρχει μόνο η μετατροπή, η αλλαγή. Η Ψυχούλα όντας σε αυτή τη φυλακή, το σώμα, έχει πάψει να βλέπει το όλον. Πιστεύει ότι υπάρχει αυτή και όλα τα υπόλοιπα στο σύμπαν είναι κάτι διαφορετικό από αυτήν.

Με το τέλος της διαμονής της στο σώμα, ενώ είναι απλά μία αλλαγή, αυτή βλέπει ένα τέρμα, ένα απόλυτο σκοτάδι, το άγνωστο. Αυτή η απομάκρυνση του ενός από τον άλλον, αυτό το σκοτάδι, δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως είμαστε διαφορετικοί, και πως ότι αρχίζει πρέπει και να τελειώνει, δίνει ύπαρξη στο θάνατο. Έτσι γεννιέται μία καινούργια έννοια: ο φόβος.

Ο φόβος ισχυροποιείται με κάθε μας κρίση προς τον άλλον. Κάθε έναν διαφορετικό άνθρωπο που βλέπουμε, με την εσωτερική μας γλώσσα τον κριτικάρουμε, τον βαθμολογούμε, τον επικρίνουμε. Αν σκεφτούμε όμως ότι ο άλλος άνθρωπος έχει το θεμελιώδες δικαίωμα να είναι ελεύθερος, άρα να μπορεί να κάνει όσα λάθη θέλει, η κρίση μας δεν έχει νόημα. Ακόμα και αν μας αδικεί, η πράξη του από μόνη της θα φέρει τις συνέπειες σε αυτόν, ενώ εμείς θα ζήσουμε μία πιο τυχερή κατάσταση, αφού ο θεϊκός Νόμος πάντα βοηθάει τους αδικημένους.  

Επιστρέφοντας στο ανθρώπινο σώμα, υπάρχει ένας διακόπτης, ο οποίος ενεργοποιεί μία αντίδραση. Αυτός ο διακόπτης είναι ο φόβος. Όταν μας κυριαρχεί ο φόβος τότε θα αντιδράμε σπασμωδικά είτε σαν ερπετό, είτε σαν ζώο. Όταν ξεπερνάμε το φόβο μας, τότε θα αντιδράσουμε είτε σαν σκεπτόμενοι άνθρωποι, είτε ακόμα καλύτερα σαν αθάνατη Ψυχή. Η αντίδραση αυτή του φυσικού σώματος είναι απολύτως φυσιολογική, αφού με τις πρώτες δύο αντιδράσεις θα επιβιώσουμε σίγουρα σε μία ζούγκλα.

Για να καταλάβουμε ποιοι είμαστε όταν αντιδράμε, σε αυτόν που μας φοβίζει: Το Ερπετό θα επιτεθεί γιατί θέλει αυτό να κυριαρχήσει, το Ζώο θα φύγει μακριά γιατί θέλει απλά να επιβιώσει, ο άνθρωπος θα τον αντιμετωπίσει με τη λογική, η Ψυχή θα δει την αληθινή πραγματικότητα αυτού που μας φοβίζει, θα αναγνωρίσει σε αυτόν μία άλλη πτυχή του εαυτού της και του Δημιουργού, θα τον καταλάβει, θα τον συγχωρέσει και θα τον αγαπήσει. Ξέρει η ίδια ότι είναι αθάνατη, άτρωτη και μπορεί να πραγματοποιήσει τα πάντα.     

Καταλαβαίνουμε ότι η αντίδραση της Ψυχής ξεφεύγει από τη λογική, όπως επίσης ξεφεύγει από τη λογική η αρχή του να μην αντιστεκόμαστε στο κακό. Σε αυτόν που μας χαστουκίζει το μάγουλο, το να του προτείνουμε και το άλλο μάγουλο, είναι μία πολύ ανώτερη διδασκαλία που προέρχεται από τον κόσμο της Ψυχής και προϋποθέτει τη γνώση και τη συνειδητότητα ότι είμαστε η Ψυχή, ενωμένοι με το Θεό.

Είναι πολύ λογικό να φοβόμαστε αυτή την εποχή, διότι μια εποχή εκατομμυρίων ετών σε έναν μήνα και τυπικά τελειώνει. Είναι απολύτως φυσιολογικό να φοβόμαστε διότι όντας ξεχωριστοί ο ένας από τον άλλο, τη Δημιουργία και το Δημιουργό, βλέπουμε μόνο ένα τέλος να έρχεται, να πορευόμαστε σε ένα άγνωστο και να μην έχουμε καμία άμυνα, καμία ασφάλεια με τις καταθέσεις, τα ακίνητα, τα ένσημα, τα νοσοκομεία, τη θέση στην κοινωνία, πράγματα δηλαδή που μέχρι τώρα μας παρείχαν ασφάλεια, αφού χάνονται και τα ίδια.

Αν μας κυριαρχήσει ο φόβος, τότε ενεργοποιείται ο διακόπτης και θα αντιδράσουμε με τις δύο κατώτερες φύσεις μας. Σαν ερπετό θα επιτεθούμε, σα ζώο θα διαφύγουμε. Αυτοί οι δύο δρόμοι είναι καλοί για τη ζούγκλα, δεν έχουν καμμία εφαρμογή στη τωρινή πρόκληση των καιρών μας. Με το φόβο θα οδηγηθούμε σε επιθετικές ακρότητες ή θα μας κοπούν τα πόδια. Με το φόβο δεν μπορούμε να δούμε γύρω μας, να αξιολογήσουμε την κατάσταση, να σκεφτούμε λογικά, να αισθανθούμε την καθοδήγηση της καρδιάς μας, και ακόμα λιγότερο να βρούμε το νήμα που οδηγεί στη Ψυχή μας.

Στην εποχή που ήρθε, θα συμβούν πολλά ευχάριστα, θα απελευθερωθούμε από αιώνες σκλαβιά, της οποίας οι λεπτομέρειες αποκαλύπτεται ξεκάθαρα. Επίσης θα αποκτήσουμε μία νέα συνειδητότητα, και θα μας ανοιχτούν άπειρες νέες δυνατότητες, διότι επιτέλους θα αποκτήσουμε μία νέα πιο άμεση επαφή με τη Ψυχή μας. Άρα δεν πρέπει να έχουμε φόβο, αλλά μία εμπιστοσύνη στο Θεό και τη Ψυχή μας.

Αν παρατηρήσουμε το φόβο πάντα είναι μία σκέψη μέσα μας, που είναι εικασία: «Αν γίνει αυτό τι θα κάνω;» - Και μόνο με τη λογική να το αντικρύσουμε, θα πούμε: «Ας συμβεί πρώτα και μετά πράττω». Αν σε δεύτερο επίπεδο το δούμε σαν Ψυχή, ο εσωτερικός σιωπηλός παρατηρητής μέσα μας, τότε αυτή η σκέψη αμέσως μαραίνεται, αφού δεν μπορεί πια να μας κυριαρχήσει. Αυτό το ον που ζει μέσα μας και μπορεί μόνο αγάπη να μοιράζει, η Ψυχή μας, τότε καταλαβαίνει, και ο φόβος εξαφανίζεται αφήνοντας πίσω στη θέση του τη σιγουριά, τη δύναμη, την ησυχία, την αυτοκυριαρχία, την αποστασιοποιημένη στάση από τη ζωή και την ευτυχία του να ζεις απλά στο παρόν. 

Γιατί όταν κάποιος συνδέεται με την καρδιά του, που ποτέ δεν έχασε αυτή την ικανότητα, ανοίγει την πόρτα στη Ψυχή του.       

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου