Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

Πλησιάζοντας την Αφθονία




Οι καταστάσεις που βιώνουμε όλο και πιο πολύ, μέρα με τη μέρα γίνονται συγχρονιστικές. Λες και προχωράμε, λες και αντιλαμβανόμαστε, λες και συνειδητοποιούμε κάτι όλοι μας μαζί πια, σαν ένας οργανισμός. Τα πράγματα συγκλίνουν προς μία κατεύθυνση πια, και εμείς το καταλαβαίνουμε ότι εκεί είναι η λύση, χωρίς να μας το έχει επιβάλλει κανείς, αλλά συνειδητοποιώντας ότι ο καθένας από εμάς βαδίζει σε ένα μονοπάτι, και εργάζεται για έναν στόχο, όπου όλα αυτά συγκλίνουν. Πως το ξέρουμε; Απλά έτσι είναι…

Η μεγάλη πρόκληση που καλούμαστε τώρα πια να ξεπεράσουμε είναι αυτό που μέχρι χθές μας καταδυνάστευε με τέτοιο τρόπο που όχι μόνο προσπαθούσαμε να προσαρμόσουμε τον εαυτό μας πάνω του, αντί να φύγουμε μακριά του, αλλά επιπρόσθετα θεωρούσαμε φυσική την ύπαρξή του. Αναφερόμαστε στη μέχρι χθες φυλακή μας της καθημερινής προσπάθειάς μας για επιβίωση. Μέσα από ένα οικονομικό σύστημα που μας κάνει φτωχούς, μέσα από ένα κράτος που μας κάνει να νιώθουμε παραβάτες, μέσα από μία δουλειά που καθημερινά μας εξαντλούσε και απαρνιόμασταν τον εαυτό μας.

Φτάσαμε πια στο σημείο να πούμε: Αρκετά. Φτάσαμε να μας απασχολεί το θέμα του πώς να επιβιώσουμε και να έχουμε ένα αξιοπρεπές εισόδημα το νούμερο 1 θέμα της καθημερινής μας διανόησης. Με ένταση και προσοχή το αντιμετωπίσαμε και φτάσαμε πια στο συμπέρασμα ότι αυτό πρέπει να βγει έξω από τη ζωή μας. Δεν μπορούμε πλέον να συνυπάρξουμε, κουραστήκαμε μια ζωή να κάνουμε υποχωρήσεις, και θέλουμε το παιχνίδι να μεταφερθεί στη δική μας έδρα. Με εμάς δημιουργούς και κυρίους και όχι πια θύματα και αφελείς υπηρέτες.

Είναι τρία τα βήματα που υπάρχουν στη πορεία μας. Τώρα πια έχουμε ξυπνήσει αρκετά για να καταλαβαίνουμε ότι το δελτίο ειδήσεων είναι ένα φαινομενικό ενημερωτικό μέσο, πιο ακριβέστερα ένα δελτίο προγραμματισμού για ανθρώπους που δεν συνειδητοποιούν τη δύναμη και τον εαυτό τους αλλά γίνονται περιορισμένα ασυνείδητα και άβουλα θύματα.  

1. Εμείς έχουμε τη δύναμη να θέτουμε τους κανόνες
Δεν είμαστε σκλαβάκια που πρέπει να δουλεύουμε για το οτιδήποτε και επιπλέον να αισθανόμαστε και ευγνωμοσύνη για αυτούς που αφού μας έχουνε ξεζουμίσει, μας δίνουν μία σύνταξη, μια σακούλα φάρμακα και έναν τάφο. Ποτέ δεν είμασταν περιορισμένοι σε ένα σώμα, αν και το πιστέψαμε. Είμαστε παντοδύναμα και αθάνατα όντα που τώρα πια θέλουμε πίσω τη πηγή της δύναμής μας: Η δύναμή μας είναι πως οτιδήποτε υπάρχει γύρω μας, υπάρχει γιατί το σκεφτήκαμε και το νιώσαμε. Η μεγαλύτερη δύναμη που μπορούμε να βιώσουμε είναι όταν ελέγχουμε όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Τότε είμαστε σαν ένας βράχος που προσπαθούν μάταια να ταρακουνήσουν τα κύματα, αλλά ταυτόχρονα και ένας ήλιος που με την ανατολή του φέρνει το πρωινό φως στη Φύση.

Δεν χρειάζεται πια να υφίσταται η απάτη που λέγεται σύγχρονο χρήμα. Όλα τα δάνεια διαγράφονται και ξεκινάμε από την αρχή. Όλοι μας έχουμε τα βασικά για να ζούμε. Μία κατοικία, ένα κτήμα, μέσα μετακίνησης και εργαλεία και παντού ελεύθερη ενέργεια. Υπάρχουν τα πάντα και για όλους. Δεν υπάρχουν πια σύνορα, περιοριστικοί νόμοι, χαρτιά,  φορολογία. Υπάρχει εκτίμηση και σεβασμός τόσο για τον άλλο άνθρωπο όσο και για τη Φύση και όλα τα πλάσματά της. Η εργασία μας πια είναι κάτι που μας ευχαριστεί και θέλουμε να δώσουμε στην υπόλοιπη κοινότητα. Σε ένα ωράριο και με έναν τρόπο που εμείς θέλουμε. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει κάτι που δεν τον ευχαριστεί.

2. Δημιουργούμε, μόνο όταν είμαστε ευτυχισμένοι.
Οτιδήποτε μας ενοχλούσε στο παρελθόν το περνάμε στη λήθη μας, και από εκεί στην ολική ανυπαρξία. Δεν μπορούμε πια να ζούμε μακριά από την αγάπη και την ευτυχία. Η αγάπη μας είναι περισσότερο πια ένας φυσικός τρόπος να αναπνέουμε, να υπάρχουμε και να μετατρέπουμε τα πάντα, με έναν ακατανίκητο τρόπο. Αγαπάμε χωρίς λόγο, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς συμφωνίες. Δεν μας ενδιαφέρουν πια οι λεπτομέρειες, το τι θα πει ο άλλος, το τι θα πει ο φοβισμένος μας εαυτός. Μπροστά στην αγάπη φανερώνονται όλα αγνά, άσπιλα, και μας φανερώνεται και το ίδιο το μυστικό της.

Με την αγάπη δημιουργούμε, με την αγάπη δημιουργηθήκαμε, με την αγάπη έγινε ο κόσμος γύρω μας. Αισθανόμαστε ελαφρότεροι από το φύλλο που θα το παρασύρει ο άνεμος, αλλά ταυτόχρονα πιο σίγουροι από ποτέ γιατί μαζί με τη δική μας καρδιά πάλλεται και η Γη και ο ήλιος και ο γαλαξίας και τα αστέρια που χάνονται και τα αστέρια που θα ξαναφανούν.

Δεν είναι ανάγκη κάποιος να μας πει ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος, γιατί πια δεν υπάρχει ούτε το να ούτε το άλλο. Απλά ένα παιδί μέσα μας που δημιουργεί, απλά ένας ήλιος έξω που κάνει το σκοτάδι να φεύγει, απλά μια σιωπή μέσα μας που γνωρίζει τα πάντα πριν αυτά ειπωθούν, πριν αυτά γίνουν, πριν αυτά υπάρξουν. Γιατί αυτά που γίνονται, ακολουθούν τη πνοή που εμείς εκπνέουμε, φτάνουν εκεί που η σκέψη μας ορίζει τα όρια τους και ολοκληρώνονται εκεί που εμείς θα αποφασίσουμε να στρέψουμε αλλού το βλέμα και τη δημιουργία μας. Γιατί εμείς είμαστε απλά οι δημιουργοί. Αν το θυμηθούμε μια φορά, δεν θα δεχόμαστε με συγκατάβαση ξανά τις αλυσίδες του φόβου, δεν ζούμε πια στην άγνοια και το σκοτάδι.  

Είναι προσωπικό μας βασικό δικαίωμα η ευτυχία. Είναι προαπαιτούμενο πλέον για τη κάθε μας δημιουργία. Εάν κάτι προσπαθεί να μας τη στερήσει, για αυτό και μόνο το λόγο, δεν χρειάζεται πια να υπάρχει αυτό. Ας αλλάξουμε ότι μας δυστυχεί. Ας προχωράμε με φωτισμένες σκέψεις σε έναν φωτεινό πια κόσμο. Δεν μας αξίζει πια να είμαστε στη κακομοιριά, στη μετριότητα, στη χαζομάρα.

3. Είμαστε ο αυθεντικός ΕΑΥΤΟΣ μας 
Ταυτόχρονα με τα παραπάνω, έχουμε μία συνταρακτική γνωριμία. Με ένα πλάσμα ευγενικό, πράο, ήσυχο αλλά ταυτόχρονα και παντοδύναμο, ικανό να δημιουργήσει τα πάντα που οδηγούν στην ευτυχία μας, που αισθάνεται μόνο αγάπη, που ξέρει να ζει, που υπάρχει πραγματικά πέρα από αυτό το κόσμο των σκιών. Είναι ο αυθεντικός ΕΑΥΤΟΣ μας που ζει μέσα μας, τον συγχέαμε με τη Ψυχή μας, με τη φαντασία μας. Μπορούμε πια να μιλάμε μαζί του, ξέρει τα πάντα. Μπορούμε να είμαστε Αυτός, έτσι ζούμε πια αυθεντικά, πραγματικά.

Κάθε σκοτάδι που βλέπουμε στους γύρω μας, αλλά και στον εαυτό μας, Αυτός πλέον μπορεί να το ξεχωρίσει, μπορεί να το καταλάβει, να το αγαπήσει και να το μετατρέψει σε φως. Ένα χρυσό παιδί, που τα πάντα στη ζωή μας φαίνονταν τόσο ανούσια, τόσο μαύρα, τόσο δυσάρεστα, γιατί είμασταν μακριά του. Τελικά το μόνο που πάντα θέλαμε, είναι να είμαστε Αυτό το χρυσό παιδί. Δεν του κρατάμε κακία, για το ότι έπρεπε να βιώσουμε όλες αυτές τις δυσάρεστες καταστάσεις, τις κρίσεις και τα αδιέξοδα. Αυτός με ευγένεια απλά περίμενε. Αυτός πάντα ήταν παρών μέσα μας και μας μιλούσε με την ήρεμη φωνή του. Μπορεί να χρειαστήκαμε αιώνες, Αυτός περίμενε εκεί που δεν υπάρχει χρόνος.

Και τώρα είναι παρών για να μας δώσει τα δώρα του. Η αφθονία είναι μόνο το ελάχιστο. Καταλαβαίνουμε πια ότι όλος αυτός ο αγώνας για επιβίωση ήταν απλά μία ψευδαίσθηση. Πάντοτε μας άνηκαν τα πάντα, και το ξεχάσαμε αυτό όταν ξεχάσαμε ότι είμαστε ο Αυθεντικός ΕΑΥΤΟΣ μας. Θυμηθείτε ότι στα όνειρά μας δεν μπορούμε να πεθάνουμε. Σκεφτείτε ότι μπορούμε τα όνειρά μας πια να κάνουμε πραγματικότητα. Όταν είμαστε ο Αυθεντικός ΕΑΥΤΟΣ μας, τότε απλά μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Και μπορούμε να είμαστε Αυτός κάθε στιγμή, με κάθε μας αναπνοή, ενωμένοι για πάντα.     

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου