Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Η σκακιέρα





-«Άγγελε, είναι ξεκάθαρο πια για μένα το ότι ζούμε σε ένα κόσμο φυλακή. Μία εικονική Δημοκρατία με πολιτικούς ηθοποιούς ή βολεμένους ή αφελείς, οι νόμοι να συγχέουν τη δικαιοσύνη, όλοι να κοιτάνε να επιβιώσουν αυτοί οι ίδιοι χωρίς να δίνουν δεκάρα για τον άλλον, και κάποιοι σκοτεινοί δυνάστες, να ελέγχουν τα πάντα και κάθε μέρα όλο και περισσότερο  να κάνουν ότι θέλουν.  Τα έχω καταλάβει λάθος; Γιατί δεν βλέπω να γίνεται κάτι από τον κόσμο σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας; Νιώθω ότι βρίσκομαι εγκλωβισμένος, ένα ασήμαντο λευκό πιόνι σε μία σκακιέρα όπου υπερτερούν τα μαύρα.»

-«Ας δούμε τα πράγματα ένα – ένα Αιμίλιε, και ας αποκρυπτογραφήσουμε τις κινήσεις του κάθε κομματιού της σκακιέρας. Καταρχήν μην περιμένεις να κάνουν κάτι οι απλοί φοβισμένοι άνθρωποι. Αυτοί έχουν ζήσει για πάρα πολύ καιρό στη δουλεία και έχουν αποκτήσει αυτό που λέγεται «απάθεια της δουλείας». Φυσικά και θα κοιτάξουν τη δική τους έστω και ίσα-ίσα επιβίωση, αδιαφορώντας για την επίθεση που σας γίνεται συνολικά. Είναι ένας μηχανισμός άμυνας και αυτός. Για να μπορέσουν αυτοί να ξεπεράσουν την «απάθεια της δουλείας», για να μπορέσεις εσύ να ξεφύγεις από τη σκακιέρα θα πρέπει να σπάσεις το μηχανισμό που σε κρατάει δέσμιο στη σκακιέρα.»

-«Υπάρχει τέτοιος μηχανισμός;» - «Βέβαια, είναι παράξενο αυτό που θα ακούσεις, αλλά ο μηχανισμός αυτός είναι απλά ο φόβος. Ο φόβος είναι που σε κρατάει σε δουλεία, σαν ένα απλό πιόνι της σκακιέρας.» - «Μα Άγγελε, ο φόβος πίστευα ότι είναι αποτέλεσμα και όχι αιτία. Για παράδειγμα πρώτα ακούμε για απολύσεις και μετά φοβόμαστε για τη δουλειά μας για παράδειγμα και φοβόμαστε.» -«Όχι αγαπητέ μου Αιμίλιε. Αυτό που σας κρατάει δέσμιους είναι το ότι ζείτε συνεχώς μέσα στο φόβο και στις συναφείς παραγόμενες του καταστάσεις μία ολόκληρη ζωή, εκπαιδευτήκατε με το φόβο, τρομοκρατηθήκατε και τρομοκρατείστε συνεχώς με βομβαρδισμό υποτίθεται νέων, ειδήσεων, εκπαίδευσης που σκοπό έχει να σας προξενήσει ξανά φόβο και τίποτα άλλο. Όντας φοβισμένοι παραλύετε και μένετε εγκλωβισμένοι στη σκακιέρα.»

-«Μα Άγγελε πως είναι δυνατόν να πάψουμε να φοβόμαστε όταν ζούμε σε ένα περιβάλλον όπου τα πάντα μας προκαλούν φόβο;» - «Το ξέρω ότι είναι δύσκολο, αλλά μόνο αλλάζοντας στάση ζωής και κόβοντας έξω τα ερεθίσματα του φόβου από τη ζωή σας, μπορείτε να αντιληφθείτε ότι δεν είστε ένα ασήμαντο λευκό πιόνι που απειλούν τα μαύρα ισχυρά τεμάχια, αλλά είστε αντίθετα ο παίκτης, που κινεί τα πιόνια στη σκακιέρα. Όντας Αυτός είστε πλέον παντοδύναμος γιατί σε τι θα μπορούσαν να βλάψουν τα κομμάτια της σκακιέρας τον σκακιστή, τι θα μπορούσαν να βλάψουν τα πλαστικά στρατιωτάκια το παιδί που παίζει με αυτά;»

«Μα Άγγελε, μου λες τώρα ότι δεν είμαι ένας ασήμαντος θνητός ανθρωπάκος που δεν μπορεί να κάνει τίποτα;» - «Μόνο αν το πιστεύεις, έχεις αυτή τη περιορισμένη θεώρηση για εσένα και για τον κόσμο. Δεν έχεις ακούσει ότι αν έχεις πίστη σαν κόκκο σινάπεως θα μπορούσες να μετακινούσες βουνά; Εγώ βλέπω σε εσένα ένα Ον που μπορεί να κάνει τα πάντα ήδη από αυτή τη στιγμή. Ένα Όν που έχουν αγωνιστεί για χιλιετηρίδες να υποτάξουν και να περιορίσουν. Δες μέσα στη καρδιά σου αυτή τη στιγμή και άκουσε δύο φωνές: Τη μία απλά να ξέρει ότι αυτό που ακούει είναι αλήθεια και τη φωνή του φόβου ταυτόχρονα που λέει ότι φοβάται και ότι είναι απλά ένας δούλος. Διάλεξε και πάρε!»

-«Κοίταξε Άγγελε, εγώ από τη φύση μου είμαι αισιόδοξος, προσπαθώ να κάνω σκέψεις θετικές, προσπαθώ να κάνω ότι καλύτερο μπορώ, αλλά το βιώνω ότι δεν μπορώ να κάνω πολλά πράγματα.» - «Αιμίλιε, έχεις έναν ασυνείδητο νου που συνεχώς εκπέμπει σκέψεις φοβικές, σκέψεις που ίσα ίσα μπορείς να μυριστείς. Αιμίλιε έχεις φοβερές δυνάμεις και η μεγαλύτερη δύναμή σου είναι το ότι εσύ δημιουργείς τη πραγματικότητα γύρω σου. Έχεις γύρω σου ένα σύμπαν το οποίο συμμορφώνεται με όσα του υποδεικνύεις, ένα σύμπαν που εναρμονίζεται σε ότι το διευθύνεις, γιατί βλέπεις εσύ είσαι ο μαέστρος της προσωπικής σου  ενορχήστρωσης της ζωής. Παρατήρησε μέσα σου το φόβο, που με ύπουλο και σχεδόν ασυνείδητο τρόπο σε μουδιάζει και σε κάνει έναν μουχλιασμένο σαβανωμένο πεθαμένο άνθρωπο.»

«Πάρε το θάρρος να κοιτάξεις στα ίσια αυτό το φόβο και τότε θα καταλάβεις ότι ο φόβος είναι μία σκιά που σε προκαλεί να γίνεις και εσύ σκιά. Εσύ όμως δεν είσαι σκιά, είσαι Άνθρωπος, ένα ήδη τέλειο Ον, γιατί είσαι κομμάτι του Θεού, που θέλησε να βιώσει την πιο απόλυτη περιπέτεια στο βάθος ενός σκοτεινού, ψεύτικου κόσμου. Θυμήσου ότι εσύ είσαι, και πάντα ήσουν το Φως, ότι δεν είσαι το ασήμαντο λευκό πιόνι της σκακιέρας, αλλά αυτός που παίζει το παιχνίδι, ως Δημιουργός και όχι ως δημιούργημα. Εσύ έχεις την απόλυτη Δύναμη στη σκακιέρα, γιατί το σύμπαν πάντα λέει ναι σε αυτό που εσύ θέλεις να υπάρχει στο κόσμο. Σε αυτό που εμφανίζεται να υπάρχει στη σκακιέρα. Είναι αναγκαίο πια να έχεις και να διατηρείς τη δύναμη σου. Ο αληθινός Εαυτός σου υπάρχει συνεχώς μέσα σου, τον αισθάνεσαι σαν μια απέραντη θάλασσα, τον ακους σαν μια αγαπημένη ευγενική φωνή, τον έχεις εδώ, τον έχεις τώρα, τον έχεις πάντα.»

2 σχόλια:

  1. Αρίστευσες πάλι, Εμμ. Κοπανάκη. Δεν χρειάζεται,νομίζω, να σου το λέμε κάθε φορά, αλλά κάτι φορές σαν κι αυτήν,μ'αυτήν την συνταρακτική ανάρτηση,που αθόρυβα και σαν παραμύθι ξεδιπλώνει όλα τα μυστικά της ζωής και μας τα προσφέρει γενναιόδωρα,σου οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ φίλε μου, που μου δίνεις κουράγιο να συνεχίσω.

      Διαγραφή