Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Doaa





Πάνω από 500 άνθρωποι, που ζήτησαν ένα όνειρο, μια χαραμάδα στην ελπίδα, δολοφονήθηκαν πριν λίγες ημέρες εδώ δίπλα μας. Πεντακόσιοι άνθρωποι. Από τα αιματοβαμμένα χώματα της Παλαιστίνης, από τη Συρία, από το Σουδάν. Οι δουλέμποροι τους έστελναν στο θάνατο και γελούσαν. Μόλις 10 σώθηκαν. Οι 6 μεταφέρθηκαν στην Κρήτη. Ανάμεσά τους ένα κοριτσάκι, μόλις 18 μηνών, που στο Πανεπιστημιακό οι γιατροί δίνουν μάχη για να το σώσουν. Επέζησε από το ναυάγιο – μαζική δολοφονία. Ανάμεσά τους, ακόμα, ένα 17χρονο αγόρι, που ταξίδευε με τον πατέρα του, βαριά άρρωστο στην καρδιά, μπας και μπορέσει να τον πάει στην Ευρώπη να τον σώσει…

Η Doaa Al Zamel, μια πρόσφυγας από τη Συρία, μόλις 19 ετών, είναι ανάμεσά τους. Μα η δυστυχία που άφησε πίσω στην πατρίδα της, μαζί με τη φρίκη που της φόρτωσαν οι δουλέμποροι, βαραίνουν πολύ περισσότερο τα – θεωρητικά – χρόνια της δικής της τρυφερότητας…

Έκανε το ταξίδι του θανάτου μαζί με τον αρραβωνιαστικό της. Στην Ιταλία, όπου είχαν σκοπό να φτάσουν, θα έκαναν το γάμο τους. Εκεί θα στέγαζαν τα όνειρά τους. Είχαν διαφύγει από την κόλαση της πόλης Doraa, που έχει μετατραπεί σε κόλαση. Ο αρραβωνιαστικός της ήταν ανάμεσα στους 100- 120 ανθρώπους που σώθηκαν τις πρώτες ώρες και πάλευε να μείνει ζωντανός. Δεν τα κατάφερε…

Η αφήγησή της όμως είναι συγκλονιστική για τις στιγμές που έζησε στη θάλασσα. Επειδή είχε ένα σωσίβιο, ένας παππούς της ζήτησε να πάρει μαζί της το εγγονάκι του, ενός έτους. Το είχε πάνω σε ένα δοχείο για νερό, προκειμένου να επιπλέει. Η Donna το πήρε μαζί της, όπως λέει. Το ίδιο έγινε λίγο μετά – πάντα στις ατελείωτες ώρες που έδινε μάχη στο νερό- με μια μητέρα που της παρέδωσε το 18 μηνών κοριτσάκι της. Την πλησίασε, πλέοντας πολύ αδύναμα, και της έδωσε το μωρό. Η μητέρα είχε μαζί της και την άλλη της κόρη, 6 ετών.

Λίγο μετά, ο παππούς του ενός έτους μωρού, η μητέρα και η αδελφή της 18μηνης, έχασαν τη μάχη. Η Doaa, λέει από τα Χανιά όπου πλέον βρίσκεται, ότι έζησε επειδή είχε ένα στόχο, πλέον. Όφειλε όχι απλά να κρατηθεί ζωντανή, αλλά να κρατηθεί ζωντανή για να σωθούν τα δυο μωρά. Το ενός χρόνου κοριτσάκι δεν τα κατάφερε… Η 18μηνη όμως παραδόθηκε ζωντανή από τη 19χρονη στους Έλληνες διασώστες, οι οποίοι το μετέφεραν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ηρακλείου.

Τώρα, μετά τη διάσωσή της, είναι στα Χανιά. Το πρόσωπό της, βαθιά σκαμμένο από τη θλίψη των αλλεπάλληλων χτυπημάτων, του θανάτου τόσων ανθρώπων γύρω της, στη στεριά και τη θάλασσα, του πνιγμού του αρραβωνιαστικού της, που χάθηκε στη μαζική δολοφονία. Το καμένο από τον ήλιο πρόσωπό της σημαδεύτηκε από τις 4 μέρες που έδινε μάχη να κρατηθεί στη ζωή, εδώ κοντά μας, στο ναυάγιο που προκάλεσαν οι δουλέμποροι όταν, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των επιζώντων, βούλιαξαν το σαπιοκάραβο που τους μετέφερε, επειδή οι πρόσφυγες αρνήθηκαν να μεταφερθούν, εν πλω μάλιστα, σε ένα άλλο, ακόμα χειρότερο, σαπιοκάραβο…

Κοιτάξτε τα μάτια της Doaa. Έχουν δει αμέτρητη δυστυχία, θάνατο, πόνο… Κατέγραψαν 500 θανάτους ανθρώπων που αναζητούσαν την ελπίδα…

Πάνω από 500 άνθρωποι νεκροί… και αυτή μόλις 19 ετών…..

Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, αυτά που διακηρύσσουν την «ανάγκη» να είμαστε με σκυμμένο κεφάλι, αυτά που μας ενημερώνουν για τις τουαλέτες της Γιάννας και της τηλεπερσόνας Ελένης, κατέγραψαν το γεγονός δίνοντάς του τη σημασία ενός πάρτι πλουσίων στη Μύκονο…

Πεντακόσιες ψυχές είναι αυτές… Κάθε μία, μια ανθρώπινη ιστορία.

Εμείς ακούμε για νούμερα, όχι για ανθρώπους, για βρώμικους ξένους, όχι για ανθρώπους, τους κλείνουμε έξω από τείχος που έχτισαν στον Έβρο οι ελληνικές αρχές. Ή κλείνουμε τις δικές μας ψυχές έξω από τα στρατόπεδα που φυλακίζονται οι μετανάστες. Ή απλά προσπερνάμε μπροστά από τη φοβερή είδηση της μαζικής δολοφονίας 500 ανθρώπων… Μετά, γυρίζουμε κανάλι να παρακολουθήσουμε την Τατιάνα, τρώγοντας… Χωρίς να συνειδητοποιούμε ή να θέλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι όσο παρακολουθούμε την Τατιάνα, χάνουμε και την Ελλάδα και το φαγητό μας και την ανθρωπιά μας… Και τους ανθρώπους γύρω μας…

Θεέ μου, πόσο αδιάφοροι γίναμε… Γίναμε ή μας έκαναν, έχει καμιά σημασία;

Πηγή: http://www.candianews.gr/2014/09/22/thee-mou-poso-adiafori-giname/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου