Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Το μαύρο μαργαριτάρι - 2 -






(συνέχεια από το προηγούμενο)


«Το μαύρο μαργαριτάρι της Κίνας! Νόμιζα ότι ήταν ένας μύθος η ύπαρξή του. Πρέπει να είναι το πολυτιμότερο πράγμα στη Γη!!!» είπε με έξαψη ο Κέι – Γιο, συγκρατώντας από το γράμμα του πατέρα του, μόνο το πιθανό κέρδος, χωρίς να λάβει υπόψη του τη νουθεσία για το ότι ήταν σκληρόκαρδος άνθρωπος.


-«Ναι Κέι – Γιο, γνωρίζω που ακριβώς βρίσκεται το μαύρο μαργαριτάρι, αλλά σε προειδοποιώ ότι θα είναι πολύ επικίνδυνο να προσπαθήσουμε να το πάρουμε…» είπε ο Δάσκαλος Σου – Τζέι.

-«Δεν με ενδιαφέρει, το μαύρο μαργαριτάρι αξίζει περισσότερο από όλη μου τη περιουσία. Το Θέλω!!! Είμαι αποφασισμένος να ρισκάρω τα πάντα για να κερδίσω αυτό το θησαυρό! Που είναι;»

- «Αφού είναι αυτή επιθυμία σου, και σε προειδοποίησα, θα σου πω που ακριβώς βρίσκεται. Είναι στα νησιά των σκελετών.»

- «Μα τα νησιά των σκελετών, είναι το άντρο των μαύρων πειρατών. Το πιο επικίνδυνο μέρος σε όλη τη κίτρινη θάλασσα!»

- «Σου το είπα, δεν είναι για παιδάκια αυτή η επιχείρηση. Φεύγω λοιπόν, αν αλλάξει τίποτα, το σπίτι μου βρίσκεται στη συνοικία των φτωχών του λιμανιού…»
Ο Κέι – Γιο δεν κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ. Και μόνο η πιθανότητα να αποκτήσει αυτό το θησαυρό, αυτό το θησαυρό που ένιωθε ότι του άνηκε, του έφερνε έξαψη.  Το σκεφτόταν και το ξανασκεφτόταν. Δεν θα καθόταν πια να μαζεύει δεκάρες πουλώντας υφάσματα με τον πήχη, τη στιγμή που μπορούσε να αποκτήσει έναν θησαυρό αντάξιο του αυτοκράτορα.

Την επόμενη μέρα το πρωί, πήγε στη ταβέρνα του λιμανιού, βρήκε το καλύτερο και γρηγορότερο πλοίο, το ναύλωσε, το εξόπλισε μάλιστα με 4 κανόνια και μίσθωσε και τους καλύτερους και φτηνότερους ναυτικούς που μπορούσαν να φέρουν όπλο. Τους είπε ότι ήθελε να ταξιδέψει και να γνωρίσει νέα μέρη και νέους εμπορικούς προορισμούς στις νότιες θάλασσες. Δεν ήταν βλάκας να τους πει την αλήθεια, εξάλλου θα του ζήταγαν πολλά παραπάνω.

Ο καπετάνιος τους είπε ότι είχε διαθέσιμη μία καμπίνα, την καλύτερη, για τους επιβάτες του, τον Κέι – Γιο και τον Δάσκαλο Σου – Τζέι. «Να ορίστε, εδώ είναι, μπορείτε να βολευτείτε μια χαρά και οι δυο σας…»

-«Όχι καπετάνιε, εγώ πληρώνω και θέλω να έχω τη καμπίνα μόνος μου, προσωπικά.» είπε με υπεροψία ο Κέι – Γιο.

- «Μα δεν υπάρχουν ελεύθερες άλλες καμπίνες, γιατί έχετε μισθώσει φουλ ναύτες, που θα κοιμηθεί ο ηλικιωμένος φίλος σας;»

- «Ο ηλικιωμένος φίλος μου δεν πληρώνει εισιτήριο, από όσο ξέρω υπάρχει αμπάρι, το οποίο δεν είναι γεμάτο, θα κοιμηθεί εκεί.»

- «Μα είναι σκοτεινό, βρώμικο, γεμάτο ποντίκια.»

- «Μια χαρά είναι για αυτόν, πάντοτε στη συνοικία των φτωχών έμενε, μαθημένος είναι» είπε με σκληρότητα ο Κέι – Γιο.

Τότε είπε για πρώτη φορά ο Σου – Τζέι:  «Όταν κάνεις κάτι για καλό, πάντα ότι γίνεται είναι για καλό!»

«Ξεφορτώθηκα τον γέρο, σιγά μην τον έχω μαζί μου» σκέφτηκε ο Κέι – Γιο.

Τις επόμενες εβδομάδες, ο Κέι – Γιο είχε καταφέρει με τις ιδιοτροπίες του, τις προσβολές που έκανε σε όλους και τις απαιτήσεις του, να γίνει ο πιο μισητός άνθρωπος στο καράβι. Όλοι ήταν παγωμένοι μαζί του, και του έλεγαν μόνο τα απαραίτητα. Αντίθετα ήταν χαρά τους να κάνουν παρέα με τον Σου – Τζέι, που ήταν πάρα πολύ απλός άνθρωπος, τους έλεγε ιστορίες, ενδιαφερόταν για αυτούς, τους συμβούλευε και κάνοντας παρέα μαζί του, αισθάνονταν ο καθένας πιο ελαφρύς, πιο ανακουφισμένος, με ένα μυστήριο τρόπο, τους μετέδιδε τη γαλήνη της ψυχής του.

Ο Κέι – Γιο παρακολουθούσε τη πορεία του πλοίου στο χάρτη, και έλεγε δήθεν με αφέλεια:  «Α, από κει θέλω να πάω, ας περάσουμε από αυτά τα νησιά».

- Ο καπετάνιος με τρόμο του είπε: «Μα κύριε, αυτά είναι τα νησιά των σκελετών, το πιο επικίνδυνο μέρος της θάλασσας. Όχι δεν μπορούμε να πάμε από κει.»

- «Καλά, ας πάμε λίγο πιο κοντά τους, σας μίσθωσα να πάμε οπουδήποτε!»

Ο καπετάνιος του έκανε λίγο το χατήρι, αλλά σκόπευε να μην παρεκκλίνει άλλο. Ο Κέι – Γιο που το κατάλαβε ότι δεν θα μπορούσε να εξαγοράσει τον τίμιο καπετάνιο, σκόπευε να τον καθαιρέσει και να βρει έναν φιλοχρήματο ναύτη, που θα του έκανε τη βρωμοδουλειά….

Η μοίρα ωστόσο τους έφερε την επόμενη μέρα αντιμέτωπους με ένα κουρσάρικο καράβι…                   

(Συνεχίζεται)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου