Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Μια μέρα φτάνει…




(Συνέχεια από το προηγούμενο)

Ο κύριος ένιωσε τον αέρα να στροβιλίζεται στα αυτιά του, καθώς έπεφτε στο κενό, και λίγο πιο μετά, ακαριαία, το σώμα του τσακίστηκε κάτω στο γκρεμό.

….

«Ουφ, τι ανακούφιση ήταν αυτή, επιτέλους!» άκουσε τον εαυτό του να λέει καθώς σηκωνόταν ψηλά. Και όντως αισθανόταν τόσο υπέροχα, τόσο ανάλαφρα, όσο ποτέ πριν ξανά δεν είχε νιώσει, λες και απαλλάχτηκε από τόνους βάρους. «Πως μπορούσα και βρισκόμουν μέσα φυλακισμένος σε αυτό το μικρό, άβολο σώμα; Επιτέλους βγήκα έξω από αυτό.»


Πιο πάνω συνάντησε τον Άγγελο που τον περίμενε. Και τότε συνειδητοποίησε ότι και ό ίδιος ήταν ένας Άγγελος και ότι ο άλλος Άγγελος είναι απλά ένας συνοδοιπόρος, ένας προστάτης του σε όλη αυτή τη πορεία στην Ύλη. Τώρα πια ήταν από Φως, αλλά και όλα γύρω του ήταν φως. Όλα ήταν ζωντανά, όλα επικοινωνούσαν μαζί του, όλα ήταν κάτι από αυτόν αλλά και αυτός ήταν κάτι από όλα… Δεν χρειαζόταν να μάθει κάτι, γιατί τα ήξερε όλα, ήξερε ότι δεν υπάρχει θάνατος, ότι υπάρχει μόνο ζωή που ακολουθεί κύκλους και πορείες.


Ήξερε πια ότι η ευτυχία είναι μία φυσική, μόνιμη κατάσταση που γίνεται τόσο εντονότερης συχνότητας, όσο πιο ψηλά βρίσκεται κανείς. Η παροδική απώλεια της και η λήθη του ποιος πραγματικά είναι, ήταν φανερό ότι ήταν η είσοδος του στην ύλη, σε ένα φυσικό σώμα. Ήταν ολοφάνερο πια, ότι αυτό ήταν ένα είδος μικρού παροδικού «θανάτου», που από τη σκοπιά της Αγγελικής πραγματικότητας του, δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα παιχνίδι, ένα «κρυφτό» που παίζουν τα παιδιά, εκεί κάτω στην ύλη. Χαμογέλασε: «Αυτό που ξέρουν οι άνθρωποι σαν θάνατο, και φοβούνται και τρέμουν, είναι που βρίσκεται η αληθινή ζωή, και αυτό που πιστεύουν ότι είναι η ζωή, που πασχίζουν να τα καταφέρουν και να επιβιώσουν εκεί, είναι στη πραγματικότητα η κοιλάδα του Θανάτου.»


Ο κύριος απολάμβανε το πέταγμά του, τι υπέροχη χαρά να μην έχει ένα συμπαγές, βαρύ, μικροσκοπικό σώμα πια, αλλά ένα αέρινο, μεταβαλλόμενο και φωτεινό πεδίο. Μπορούσε να εισχωρεί στις άλλες μορφές, και στην ύλη, ίδιος με μία ριπή ανέμου. Δεν χρειαζόταν πια να μιλάει με τον άλλον Άγγελο. Τηλεπαθητικά σε δευτερόλεπτα μιλούσαν όσο οι κάτω άνθρωποι για αιώνες, εξάλλου γνώριζε τόσα πολλά πια, μοιραζόταν πια τη γνώση του κάθε Αγγέλου, και τη γνώση ολόκληρης της Μητέρας Γης. Διασκέδαζε πια με τη ματαιότητα και τις πλάνες του κάτω κόσμου. Ήξερε ωστόσο ότι δεν μπορούσε να είναι ελεύθερος, ότι είχε μία εκκρεμότητα ακόμα να ολοκληρώσει. Με αποφασιστικότητα και γνώση, αυτός που σαν πεδίο μπορεί να ήταν ένα σύνολο από ογκώδη σύννεφα, πήρε μία γρήγορη βουτιά, γινόμενος όλο και πιο ταχύς, όλο και πιο μικρός. Κάτω του, φάνηκε μία μικρή πόλη. Ήταν τόσο μικρή που τη χώραγε η παλάμη του, συνέχισε να μικραίνει και να κατεβαίνει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ήταν μία δεύτερη βουτιά που έκανε, συνειδητή πια, από τη Ζωή προς ένα μικρό παροδικό πια θάνατο…..


………


Τότε ο κύριος ξύπνησε, νιώθοντας ένα απότομο τράνταγμα, αφού μπήκε στο μικροσκοπικό σώμα της ύλης ξανά. Το μυαλό του, ο φυσικός του εγκέφαλος ήταν τόσο μπερδεμένος, γιατί δεν μπορούσε να κατανοήσει το τι γίνεται έξω από τη 3η διάσταση, τότε εμφανίστηκε ο Άγγελος, που με μία γλυκιά κίνηση, έβαλε στο μυαλό και στη καρδιά του κυρίου, την ανάμνηση και τα συναισθήματα της χθεσινής ονειρικής εμπειρίας. Του έδωσε και ένα μήνυμα, ένα υπέροχο μήνυμα στο αίτημα του για παράταση του βίου του:

«Μια μέρα, φτάνει….»

……….


Ο κύριος σηκώθηκε, φίλησε τη γυναίκα του και αυτή απόρησε μήπως ο άντρας της έχει πυρετό. Καλημέρισε την υπηρέτρια και αυτή σταυροκοπήθηκε γιατί ήταν συνηθισμένη να ακούει τα σχολιανά της κάθε πρωί. Ο κύριος έφαγε στο πόδι πρωινό, και έκανε κομπλιμέντο στη μαγείρισσα για το πόσο νόστιμο ήταν το πρωινό, και αυτή απόμεινε να τον κοιτάζει βουβή…..


Ο κύριος ντύθηκε γρήγορα και βγήκε έξω. Ήδη στο μυαλό του είχε κάνει μία καταγραφή του τι θα έκανε σήμερα, είχε τρεις βασικές υποχρεώσεις να κάνει: Γηροκομείο, Συμβολαιογράφος, Κατάστημα. Πήρε τηλέφωνο στον Γραμματέα του να ανοίξει το κιβώτιο με τις λίρες του και να βάζει από 100 σε σακουλάκια, α….. και να πει στο προσωπικό του, σε ΟΛΟ το προσωπικό του, ότι σήμερα να έρθουν όλοι στο κατάστημα του. Από τις 12 και μετά θα είναι εκεί. «Φυσικά και δεν θα δουλέψουν σήμερα, τι έγινε αν δεν δουλέψουν μία μέρα; Πες τους να έρθουν όλοι, χωρίς καμία εξαίρεση, τους περιμένω.», έδωσε συγκεκριμένες οδηγίες.
 
(Συνεχίζεται)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου