Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Ο δρόμος του λιονταριού




Ένας πολύ πιστός άνθρωπος ένοιωθε πως ήταν πολύ κοντά στο να λάβει τη φώτιση για το πως να συνεχίσει τον δρόμο του. Κάθε νύχτα, πριν πέσει να κοιμηθεί, παρακαλούσε το Θεό να του στείλει ένα σημάδι για το πως θα έπρεπε να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του. Πέρασε έτσι δυο-τρεις εβδομάδες σε μια κατάσταση σχεδόν μυστικιστική, περιμένοντας να λάβει ένα θεϊκό σημάδι.

Ώσπου μια μέρα, περνώντας μέσα από το δάσος, βλέπει ένα ελαφάκι ξαπλωμένο στο έδαφος, πληγωμένο, με το ένα πόδι μισοσπασμένο. Μένει να το κοιτάζει και ξαφνικά… εμφανίζεται ένα λιοντάρι. Στη θέα του αισθάνεται να παγώνει. Το λιοντάρι, εκμεταλλευόμενο την κατάσταση, είναι έτοιμο να κατασπαράξει το ελαφάκι

Άφωνος και παράλυτος από φόβο, μένει να κοιτάζει τη σκηνή, τρέμοντας στην ιδέα ότι το λιοντάρι δεν θα ικανοποιηθεί μόνο με το ελαφάκι αλλά μετά θα επιτεθεί και στον ίδιο. Ξαφνικά, βλέπει το λιοντάρι να πλησιάζει το ελαφάκι. Και τότε, συμβαίνει κάτι ανέλπιστο: Αντί να το κατασπαράξει, το λιοντάρι αρχίζει να του γλείφει τις πληγές.

Μετά φεύγει και γυρίζει με μερικά βρεγμένα κλαδιά που τα σπρώχνει με το πόδι του κοντά στο ελαφάκι για να μπορέσει εκείνο, όπως είναι ξαπλωμένο, να πιεί λίγο νερό. Κατόπιν, πάει και φέρνει λίγη υγρή χλόη και τη σπρώχνει κι αυτήν κοντά στο ελαφάκι για να φάει. Απίστευτο!!!

Την άλλη μέρα, ο άντρας επιστρέφει σ΄ εκείνο το μέρος και βλέπει το ελαφάκι να είναι ακόμα ξαπλωμένο εκεί, και το λιοντάρι να έρχεται ξανά για να το ταΐσει, να του γλείψει τις πληγές και να του δώσει να πιεί. Τότε, σκέφτεται ο άντρας: «Αυτό είναι το σημάδι που έψαχνα, είναι προφανές. Μόλις μου μίλησε ο Θεός» 

«Ο Θεός με έμμεσο τρόπο σου προμηθεύει αυτό που έχεις ανάγκη. Οι άλλοι άνθρωποι θα σου το δίνουν. Ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσω λοιπόν είναι αυτός του ελαφιού, και όλα τα υπόλοιπα θα μου δοθούν. Δεν χρειάζεται να αγχώνομαι και να προσπαθώ πια.» 

Παίρνει λοιπόν το μπογαλάκι του, κάθεται στην πόρτα του σπιτιού του και περιμένει να του φέρει κάποιος να φάει και να πιεί. Περνάνε δυο ώρες, περνάνε τρεις, έξι ώρες, μια μέρα, δυο μέρες, τρεις μέρες… κανένας όμως δεν του δίνει τίποτε. Όσοι περνάνε από μπροστά του τον κοιτάνε, κι αυτός παίρνει ύφος κακομοίρη, μιμούμενος το τραυματισμένο ελαφάκι. Παρ΄ όλα αυτά, όμως, δεν του δίνουν τίποτα. 

Περνάνε έτσι οι μέρες με στερήσεις και ανέχεια, ώσπου μια μέρα περνάει κάποιος πολύ σοφός που ζούσε σε κείνα τα μέρη, κι ο καημένος άνθρωπος, που τώρα πια αισθάνεται μεγάλη αγωνία, του λέει:

«Ο Θεός με ξεγέλασε. Μου έστειλε ένα λάθος σημάδι για να με κάνει να πιστέψω ότι τα πράγματα ήταν με τον άλφα τρόπο ενώ ήταν με τον βήτα. γιατί μου το ΄κανε αυτό; Εγώ είμαι ένας άνθρωπος πιστός, αλλά μου έδωσε ένα λάθος σημάδι…»

Και του διηγείται τι είδε στο δάσος….

Ο σοφός τον ακούει και ύστερα του λέει:

Θέλω να ξέρεις κάτι. Είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος πολύ πιστός. Ο Θεός δεν στέλνει σημάδια χωρίς λόγο, και ο Θεός πραγματικά σου έστειλε αυτό το σημάδι για να μάθεις.”

Τον ρωτάει τότε ο άντρας:
“Τι να μάθω; Ότι μου έδωσε ένα σημάδι και μετά με εγκατέλειψε; ”

Και ο σοφός του απαντάει:

«Εσύ δεν κατάλαβες το σημάδι που σου έδωσε. Σου είπε να ακολουθήσεις το δρόμο του λιονταριού, όχι του ελαφιού. Τι κάνεις εδώ εσύ, που είσαι ένα λιοντάρι  έξυπνο και δυνατό, ικανό να παλεύεις; Κάθεσαι και παριστάνεις το ελαφάκι; Η θέση σου είναι να ψάξεις να βρεις ένα ελαφάκι να βοηθήσεις. Η μοίρα σου είναι να βρίσκεις ανθρώπους που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, με τα δικά τους μέσα, και να τους βγάλεις από αυτή τη κατάσταση τους….»

Διασκευή από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ Ο Δρόμος της Συνάντησης Φύλλα Πορείας ΙΙ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου