Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

Ένας αρχέγονος φόβος





- Άγγελε, ώρες – ώρες τελευταία νιώθω να παραλύω από το φόβο μου, το ξέρω είμαι πια μεγάλος για να φοβάμαι, έχω μάθει αρκετά σε αυτή τη ζωή μου, δεν είμαι πια παιδάκι, έλα όμως που φοβάμαι, και το κυριότερο που με τρελαίνει είναι ότι είναι ένας φόβος ανόητος, παράλογος θα έλεγα, είναι ο φόβος του αν θα με δεχτούν οι άλλοι ή θα με απορρίψουν, είναι ο φόβος εάν «αρέσω» ή όχι, που άμα καθίσω και το σκεφτώ λογικά δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει, εγώ είμαι αυτός που είμαι, θα προσαρμοστώ βέβαια σε κάποιες καταστάσεις, αλλά έχω σαν κριτήριο του πως νιώθω εγώ, και εάν αυτό που κάνω είναι σύμφωνο με τη συνείδησή μου, και όχι εάν συμφωνούν οι άλλοι…..

 - Φίλε μου Αιμίλιε, δεν θα έλεγα ότι είναι ένας ανόητος φόβος, θα τον έλεγα ένα πολύ παλιό και αρχέγονο φόβο, ένα φόβο που δεν μπορείς να τον καταλάβεις, γιατί έρχεται από πολύ παλιά. Τον συνάντησες αρκετά νωρίς, στη γέννησή σου, ότι βρέθηκες μόνος και εκτός από κάπου που ήταν το σπίτι σου, ξανά κάπου παλιά στο νηπιαγωγείο, όταν ήθελες να έχεις ότι και τα υπόλοιπα παιδάκια και αν δεν τα είχες, έκλαιγες και ένιωθες τις πρώτες μαχαιριές στο στήθος της κοινωνικοποίησης σου, τον ένιωθες σαν έναν φόβο εάν η δασκάλα θα σου πει μπράβο. Έναν φόβο εάν θα καταφέρεις ότι και οι υπόλοιποι συνομήλικοι σου, ένα φόβο που αισθάνονται όλες οι γυναίκες ιδιαίτερα, ότι εάν δεν απολαμβάνουν τον θαυμασμό των αντρών, τότε…… δεν υπάρχουν σαν γυναίκες….


Ένα φόβο που ήρθε από πολύ παλιά όταν συνειδητοποίησες ότι δεν μπορείς, ή δεν σου επιτρέπεται να κάνεις ακριβώς αυτό που θέλεις, αυτή η κατάσταση που σου γέννησε αυτό, χρειαζόταν μία λύση στο αδιέξοδο που γεννήθηκε, όταν έχασες τη φυσική σου δύναμη, από κάπου αλλού έπρεπε να βρεις κάτι άλλο, όταν έχασες τη δική σου προσωπική φωτεινή σου οντότητα, το δικό σου νήμα προς Αυτό που γεννά τα πάντα, και το οποίο φυσιολογικά υπάρχει μέσα σου και είναι η πηγή της δύναμης και της σιγουριάς σου, στράφηκες προς τα έξω, προς τους άλλους, και ζήτησες τη δική τους αναγνώριση, το δικό τους φώς, τη δική τους αγάπη….
   

- Μα Άγγελε δεν μπορεί συνειδητά να κάναμε εμείς αυτό το πράγμα, γιατί να φύγουμε από κάπου καλύτερα για να πάμε κάπου χειρότερα; μου ακούγεται παράλογο, και …. Τώρα που το ανάφερες, γιατί ζήσαμε αυτή τη κατάσταση και γιατί μας αποκαλύπτεται και πάλι αυτός ο φόβος;


- Είναι γιατί, κάπου, κάποτε πριν γεννηθείτε αποφασίσατε να ζήσετε μία περιπέτεια, σε ένα δύσκολο μέρος……. Πιστέψατε ότι είσαστε μόνοι σας, πιστέψατε ότι είστε θνητοί, πιστέψατε ότι υπάρχει μόνο το σκοτάδι και ζείτε σε ένα κόσμο που νικάνε οι κακοί, και μόνο στα παραμύθια είναι που νικάει το καλό. Έλα όμως που δεν χρειάζεται να το βιώσετε αυτό πια, έλα όμως που ξαναβρίσκετε τη δική σας δύναμη, δεν χρειάζεται πια να σας λένε οι άλλοι τι θα κάνετε, πως θα το κάνετε, τι να πιστεύετε. Έρχεται μία εποχή που δεν θα χρειάζεστε κυβερνήσεις, αστυνόμους, νόμους και κανόνες γιατί απλούστατα μέσα σας θα έχετε ξαναβρεί το φως, και τη δύναμη και τη σοφία σας και την αγάπη σας στη κάθε σας αναπνοή πια.


Ήρθε ο καιρός να γκρεμιστεί το κάθε παλιό, οι παλαιοί κρατούντες παραγκωνίζονται, αυτοί που για λογαριασμό τους είχαν σαν δουλειά τους να λένε ψέματα αποκαλύπτονται. Δεν χρειάζεται πια να υποφέρετε, δεν χρειάζεται να υπάρχει πια πόλεμος, πείνα, ανέχεια. Δεν χρειάζεται να στηρίζεστε σε αρχαϊκές μεθόδους παραγωγής τροφής και ενέργειας, δεν χρειάζεται να δουλεύετε πια, ούτε να αρρωσταίνετε, και αυτό που λέτε θάνατο, θα το αποφασίζετε εσείς πια, όταν έχετε βαρεθεί σε αυτό τον κόσμο……. Το πιο φυσικό είναι να έχετε τα πάντα, τίποτα λιγότερο από αυτό.


- Άγγελε μου, γιατί δεν μπορώ να μοιραστώ την αισιοδοξία σου; Δεν μπορώ να το κάνω αυτό όσο βλέπω τα πράγματα να μην καλυτερεύουν αισθητά, και όσο νιώθω να με παραλύει αυτός ο παράξενος, αυτός ο ανόητος φόβος. Λες και χτυπάνε κάπου πολύ μακριά ταμπούρλα που δεν τα ακούω ακριβώς, αλλά τα αισθάνομαι σαν κραδασμούς….


- Φίλε μου Αιμίλιε, εφόσον ο φόβος σου έκρυψε τη δύναμή σου, στο τέλος του φόβου είναι που θα την ξαναβρείς. Ο φόβος αυτός που σου παρουσιάζεται και τον νιώθεις είναι γιατί ήρθε για να φύγει!


- Άγγελε, μήπως τα μπέρδεψες και ο φόβος ήρθε για να μείνει;


-Όχι βέβαια, έχε μου εμπιστοσύνη και προχώρα με τη καρδιά ενός μικρού παιδιού στο μεγάλο μονοπάτι της ζωής, κοίτα μπροστά σου απαλλαγμένος από το δόλο και το συμφέρον και θα δεις να ανοίγεται μία μαγική γέφυρα του ουράνιου τόξου, και εσύ θα περπατάς σε αυτή όλο και πιο πάνω…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου