Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016

Το πέρασμα





Ένας παράξενος ταξιδιώτης φάνηκε στη μικρή πόλη. Ήταν στολισμένη η πλατεία με ένα καημένο έλατο που το είχαν κόψει το καημένο. Μα γιατί δεν στολίζαν τα έξι που ήταν ήδη στην άκρη της πλατείας; Η ματιά του πήγε κάτω από το στολισμένο έλατο, ήταν μία κακομοιριασμένη φάτνη, κάτω στο άχυρο ο νεογέννητος Χριστός, δίπλα ο Ιωσήφ, η Μαρία και δύο αρνάκια όλα κι όλα. Μα εδώ δεν ήρθαν οι μάγοι;


Ήταν σκοτάδι στη φάτνη, αλλά ολόγυρα ξύλινα μαγαζιά, διακοσμημένα ωραία, περιποιημένα, φωτεινά, προσέλκυαν τη πελατεία τους. Η φάτνη δεν είχε κάποια πελατεία, δεν είχε κάτι να πουλήσει, και βλέπεις ο νεογέννητος Χριστός δεν είχε ούτε ευρώ πάνω του για να τραβήξει κόσμο. Λυπήθηκε ο ταξιδιώτης αυτούς τους ανθρώπους που προσκυνούσαν το χρήμα, μέσα από τη καθημερινή τους πάλη για επιβίωση, αυτούς που απαρνήθηκαν την ανθρωπιά, για ένα γεμάτο πορτοφόλι. Και αυτούς που καθόριζαν τους γνωστούς και τη συμπεριφορά τους, ανάλογα με το αν είχαν κάτι να κερδίσουν από τους άλλους ανθρώπους…


Ωστόσο ας μην ήταν άδικος απέναντί τους, γιατί δεν ήξεραν τι έκαναν, αυτοί οι άνθρωποι. Περπάτησε ανάμεσα στο πλήθος και τα παιδιά τον γνώρισαν και του χαμογελάσανε, τα αδέσποτα του κούνησαν τις ουρές τους, και ο πλάτανος έγειρε λίγο τα κλαδιά του σαν χαιρετισμό στο διάβα του. Κοίταξε τα αστέρια και αυτά κάναν έναν χαρούμενο χαρταετό και λαμπυρίζαν όλο χαρά στο στερέωμα. «Να φωτίσουμε ξανά τη γέννηση;» ρώτησαν - Δεν είναι ανάγκη, τους απάντησε ο ταξιδιώτης. Θέλουμε κάτι περισσότερο να έρθει από τα αστέρια τώρα.


Οι άνθρωποι εδώ πέρα είναι εγκλωβισμένοι στο να έχουν ως τυράννους κακούς ανθρώπους που ήρθαν στη Γη να τη κάνουν κόλαση, μεταμφιέστηκαν σε τραπεζίτες, ηγεμόνες και κυβερνήτες που αδυσώπητα έχουν καταστρέψει ότι μπορούσαν και κρατούν κρυμμένα τα κλειδιά του δρόμου της ελευθερίας, της αφθονίας και της αγάπης. Τιμωρούσανε και βασανίζανε όσους ανθρώπους ακούγαν τη συνείδησή τους, και κάναν τον κόσμο να πιστέψει ότι μόνο οι σκληροί θα επιβιώνανε, αυτοί που φέρονταν αποτρόπαια σε ανθρώπους, στα ζώα, στη Φύση.…


Φόρτωσαν επίτηδες με τόσες υποχρεώσεις, τόσες κακουχίες και φαρμάκι τους σκλάβους τους για να μην τολμάνε ούτε καν να σκέπτονται τι είναι ελευθερία και να την ονειρεύονται μόνο στα παιδικά παραμύθια. Παραμορφώσανε τόσο πολύ τα πράγματα που να περιμένουμε από αυτούς που δημιουργούνε τα προβλήματα να περιμένουμε να τα λύνουνε κιόλας… Μα γίνεται ποτέ αυτό; Γίνεται από αυτόν που περιπλέκει τα πράγματα να περιμένουμε σωτηρία;


Καταλαβαίνοντας την απόγνωση και την ανημπόρια τους αυτή, κάποιοι άνθρωποι, κλείσαν τις τηλεοράσεις και σταμάτησαν να αγοράζουν εφημερίδες που τους κάνουν πρόβατα στο σωρό, κοίταξαν τον διπλανό τους και σε αυτόν αναγνώρισαν τον εαυτό τους, και στα μάτια του αντιφέγγιζε τον ουρανό με τα αστέρια του, δεν πειράζει που ήταν κακός και δεν το καταλάβαινε κιόλας, δεν πειράζει…. Αρκεί που μέσα του υπάρχει η φλόγα της ανθρωπιάς που θέλει να ξαναβγεί από το σάβανό της και να αναγνωρίσει σαν αδέρφια της τους υπόλοιπους ανθρώπους…


Και τότε…. Και τότε καταλαβαίνεις ότι το σύμπαν δεν είναι ένα σκοτεινό κενό, αλλά μία δύναμη που γεννάει κόσμους και πράγματα, και αυτή η δύναμη βρίσκεται μέσα στο καθένα από μας. Αυτή τη δύναμη τη βγάζει ο καθένας με τον δικό του διαφορετικό και ιδιαίτερο τρόπο, και μοιάζουν αλλιώτικοι οι άνθρωποι, αλλά ίδιοι είναι, μόνο βγάζουν τη δύναμη διαφορετικά.


Ο ταξιδιώτης ήρθε κάποτε για να δώσει αυτό το μήνυμα στους ανθρώπους: Μέσα σας έχετε τον ίδιο τον Θεό, τους είχε πει… Δεν χρειάζεται να προσπαθείτε να μάθετε κάτι άλλο, να ασχολείστε με κάτι άλλο, να κοπιάζετε για κάτι άλλο, να περιμένετε κάτι άλλο… Με το δικό σας προσωπικό τρόπο, ότι και αν κάνετε, θυμηθείτε ότι έχετε αυτή τη δύναμη, αρκεί να ζείτε μέσα σας…. Και τότε, και τότε θα δείτε ότι αυτό που φαίνεται κενό είναι πλήρες, αυτό που πιστεύατε πραγματικό είναι σκιά και πλάνη, και αυτά που πιστεύανε εκατομμύρια δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ψέματα, γιατί γνώρισμα της αλήθειας είναι ότι αυτή σε αλλάζει και σε ταρακουνάει και σου φωτίζει το δρόμο, σου φανερώνει δρόμους που δεν γνώριζες και ξαναγίνεσαι ζωντανός και δυνατός…


Και τότε επίσης θα δεις ότι δεν είσαι μόνος, ότι ποτέ δεν ήσουν μόνος, και ήταν μία εξαίρεση η ζωή σε αυτό το σκοτεινό σύστημα και μία υπέροχη εμπειρία η διάλυση του και η επιστροφή σου σε ένα φυσικό, αγγελικό κόσμο που πάντα υπάρχει…


Ο ταξιδιώτης φώτισε με τη παρουσία του κάθε ψυχή, οι Άγγελοι κατέβαιναν από τον ουρανό και φέρναν ξανά την παράδεισο στη Γη. Κάποιοι άνθρωποι άνοιξαν τις καρδιές τους σε αυτούς και ξαναγίναν Άγγελοι και αυτοί. Κάποιοι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν,  πάνε αλλού για να συνεχίσουν μία πιο ανάλαφρη γήινη ζωή. Ο Ταξιδιώτης είπε σε όλους: Είμαι πάντα μαζί σας αν θέλετε να μιλήσουμε, και πάντα θα σας αλαφρώνω τη καρδιά, και πάντα θα σας φέρνω στα αστέρια….

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου