Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Η Πρώτη Μάχη






«Τι έκανε λέει, ο γιός μου έγινε με τη θέλησή του ένας φτωχοκαλόγερος από αυτούς που τρώνε κάθε μέρα χυλό;» -«Ναι Μεγαλειότατε αυτή είναι η αλήθεια» απάντησε ο Νιουκ ο αρχηγός της σωματοφυλακής του Πρίγκιπα, καθώς έδινε αναφορά στον Αυτοκράτορα της Κίνας για το ταξίδι που έκανε ο Πρίγκιπας Σεκ στα βόρεια της χώρας, με σκοπό να γίνει ο καλύτερος ξιφομάχος.

-«Μα καλά Νιουκ, πως μπόρεσες να τον αφήσεις και να φύγεις» ρώτησε ο Αυτοκράτορας.

-«Μεγαλειότατε, η εκπαίδευσή μου έγινε στο να εκτελώ τις διαταγές, όσο και αν δεν συμφωνώ με αυτές, όσο και αν μου φαίνονται παράλογες. Έπρεπε να εκτελέσω τη διαταγή του Πρίγκιπα, αλλά βλέπετε ήρθα σε Εσάς για να αναφέρω πλήρως το συμβάν.»

«Το στερνοπαίδι μας καλόγερος; Μα που ακούστηκε; Εγώ ποτέ δεν θεωρούσα ότι αυτό θα ήταν επιλογή ενός μέλους της Αυτοκρατορικής οικογένειας!» είπε η Αυτοκράτειρα.

«Σωστά», είπε ο Αυτοκράτορας, «το φυσιολογικό θα ήταν να είναι στρατάρχης σε κάποια από τις εκστρατείες μας, να διατάζει τους στρατηγούς μας εκεί που μύριοι κούληδες κάθε μέρα βλέπουν το θάνατο. Θα μπορούσε να είναι Διοικητής επαρχίας ή κρατιδίου, να απομυζά όλο το χρυσό, να οδηγεί τους απλούς ανθρώπους σε απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση και να διασκεδάζει μάλιστα εκτελώντας τακτικά κάποιους κακομοίρηδες από αυτούς, που προτίμησαν να κλέψουν αντί να πεθάνουν από τη πείνα, και έτσι τρομοκρατώντας, να τον προσκυνάνε και να τον μακαρίζουν οι υπόλοιποι.»

«Θα μπορούσε», είπε η Αυτοκράτειρα, «να κάθεται εδώ στο παλάτι. Το πρωί να πηγαίνει για κυνήγι ελαφιών και το βράδυ να σκαρώνει στιχάκια και ποιήματα, να διοργανώνει γλέντια και γιορτές και στο κρεβάτι του να έρχεται κάθε νύχτα και διαφορετική παρθένα παλλακίδα. Θα μπορούσε να κάνει περιοδείες και επισκέψεις στα πέρατα του Βασιλείου μας, να βρίσκει χίλια δυο υπέροχα πράγματα να μου φέρνει για δώρο όταν επιστρέφει.»

«Ναι, αυτή θα ήταν μια φυσιολογική συμπεριφορά.» πρόσθεσε ο Αυτοκράτορας. «Εγώ είχα σχέδια για αυτόν, θα τον πάντρευα με τη κόρη κάποιου από τους εχθρούς μου και με τον τρόπο αυτό θα τον έκανα φίλο μου. Με ποιο δικαίωμα μου άλλαξε αυτά τα σχέδια; Μα πες μου Νιουκ, με τι μπορεί να ασχολείται εκεί στο μοναστήρι που τον άφησες; »

-«Πιθανότατα θα σκουπίζει, Μεγαλειότατε.»

«Ο γιός μου να σκουπίζει!» ξέσπασε η Αυτοκράτειρα. «Μα εσύ άντρα μου, τελικά είσαι ή δεν είσαι Αυτοκράτορας της Κίνας; Θα λογικέψεις ή όχι το γιο μας που ζουρλάθηκε και έγινε καλόγερος; Θυμήσου! Αυτό το παιδί μας γεννήθηκε και θα πεθάνει Πρίγκιπας, όχι κάτι άλλο.»

Ο Αυτοκράτορας με επιβλητικό ύφος έδωσε διαταγές στο Νιουκ, ενώ ταυτόχρονα ο γραφέας συνέτασσε το απαραίτητο αυτοκρατορικό έγγραφο: «Νιουκ, θα πάρεις χίλιους από τους καλύτερους μου πολεμιστές, όσο χρυσάφι χρειαστείς, και θα μου φέρεις πίσω τον Πρίγκιπα. Αν χρειαστείς να σκοτώσεις οποιονδήποτε σου αντισταθεί, σκότωσε. Αν ο Πρίγκιπας κρύβεται στο μοναστήρι, κάψτο. Αν ο Πρίγκιπας σου αντισταθεί, χρησιμοποίησε πάνω του βία. Αν δεν μπορέσεις να κάνεις αλλιώς, φέρε τον Πρίγκιπα εδώ πίσω, έστω και νεκρό. Προτιμώ να κηδευτεί σαν Πρίγκηπας παρά να ζει σαν καλόγερος και να με ρεζιλεύει. Πήγαινε!»

Ο Νιουκ έφυγε και άρχισε να εκτελεί τις εντολές του Αυτοκράτορα με ζήλο. Σύντομα διάλεξε προσωπικά και συγκέντρωσε χίλιους από τους καλύτερους πολεμιστές. Τους οργάνωσε σε λόχους και ξεκίνησε για το βορρά. Για το μοναστήρι όπου ήταν ο Δάσκαλος του Ξίφους…

Εντωμεταξύ, ο Πρίγκιπας Σεκ, που τώρα είχε γίνει απλά ο καλόγερος Σεκ, συνέχιζε καθημερινά να ασχολείται με τις δουλειές του μοναστηριού: Σκούπισμα, κουζίνα, χωράφια. Παράλληλα έρευνα και επίκληση του Θεού. Το βράδυ με το σώμα του του ονείρου επισκεπτόταν το Κύκλο των πολεμιστών. «Μα σε τι μου χρησιμεύει όλη μέρα να κάνω τόσες αγγαρείες εδώ στο μοναστήρι; Δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι πιο ενεργητικό;»

«Φίλε μου Σεκ», του απάντησε ο Δάσκαλος του Ξίφους, «μέσα από τη χαζή και μουντή καθημερινότητα είναι που προετοιμάζεσαι. Αν κάθε στιγμή μπορείς και παρατηρείς τον εαυτό σου, θα δεις ότι αναβλύζουν χαρακτηριστικά του χαρακτήρα σου που δεν θα ήθελες να έχεις: Φόβος, θυμός, θλίψη, υπερηφάνεια, μίσος. Αν κάθε στιγμή είσαι επάγρυπνος τα ανακαλύπτεις και συνειδητά μπορείς να αλλάζεις τη στάση στη ζωή, επιλέγοντας το τι θα κάνεις. Επιπλέον όταν είσαι επάγρυπνος αισθάνεσαι τον πραγματικό αήτητο και αθάνατο Εαυτό σου που ζει στο σώμα σου και τον καταλαβαίνεις μόνο στο εδώ και τώρα. Νιώθοντας Αυτόν, έχεις ήδη βρει την ευτυχία, και με χαρά αφήνεις πίσω το μίζερο ανθρωπάριο που ήσουν και γίνεσαι ο αυθεντικός άνθρωπος που μπορεί να κάνει τα πάντα.»

«Όσο για το ότι θα ήθελες να κάνεις κάτι πιο ενεργητικό, η μοίρα πρόκειται να σε φέρει στο να δώσεις τη πρώτη σου μάχη…»    

...



«Η πρώτη μου μάχη;» αναρρωτήθηκε ο Σεκ. Στο νου του ήρθε όλη η σειρά των αντιπάλων του που είχε νικήσει με το ξίφος, αυτός ο τόσο δεινός Ξιφομάχος. Μα τώρα πια στο μοναστήρι είχε διδαχθεί έναν νέο τρόπο να αγωνίζεται. Να πολεμάει όχι για να υποτάξει ή να σκοτώσει κάποιον άλλον, αλλά για να μπορέσει να ξεπεράσει τα όρια του εαυτού του.

Ενώ ήταν στο Κύκλο των Πολεμιστών του είπε ο Δασκαλος του Ξίφους: «Σεκ, πρόκειται να δώσεις τη πρώτη σου μεγάλη μάχη και πρέπει να προετοιμαστείς για αυτήν. Θα πρέπει να μπορέσεις να ξεπεράσεις αυτό τον κόσμο το γνωστό, τους περιορισμούς της λογικής, ότι σου φαίνεται πιθανό, για να μπορέσεις να νικήσεις»

-«Ποιος θα είναι ο αντίπαλός μου, θα είναι ένας, δύο ή περισσότεροι μαχητές;»

-«Είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις έναν πολύ ισχυρότερο μαχητή από δέκα ξιφομάχους μαζί. Ο αντίπαλός σου θα είναι ο ίδιος ο εαυτός σου, ο εαυτός σου που ζει στο κύκλο των γνωστών πραγμάτων.»

-Μα τι εννοείς Δάσκαλε, είναι δυνατόν ο αντίπαλός μου να είναι ο ίδιος ο εαυτός μου; Σίγουρα θα μπορούσα να είμαι καλύτερος, να ήμουν πιο σοφός, πιο ανεκτικός, πιο εργατικός…»

-«Όχι, λέγοντας ότι ο αντίπαλος είναι ο εαυτός σου εννοώ κάτι εντελώς διαφορετικό. Δεν εννοώ να φορτωθείς τύψεις για αυτό που είσαι γιατί έτσι δεν θα πας πουθενά. Για πες μου σε όλη σου τη ζωή τι έψαχνες, ποια πορεία αναζητούσες;»

-«Σε όλη μου τη ζωή καταλάβαινα ότι έψαχνα το κάτι που θα έκανε τη ζωή μου να γίνει πιο ενδιαφέρουσα, πιο αληθινή, πιο ζωντανή. Πίστευα ότι αν γινόμουν ο καλύτερος σε κάτι, τότε αυτή μου η χειραφέτηση σήμαινε ταυτόχρονα ότι το πλησιάζω.»

-«Κοίταξε Σεκ, αυτή η χειραφέτηση, το να ζητάμε αναγνώριση από τους άλλους επειδή είμαστε άξιοι και ικανοί σε κάτι, σε πρώτο επίπεδο, απλά κρύβει τη δική μας ανεπάρκεια και τη μη ικανοποίηση στη δική μας μίζερη και ανούσια ζωή. Σε δεύτερο επίπεδο όμως, όταν αρχίζουμε να ξεπερνάμε τη γνώμη των άλλων για εμάς, καταλαβαίνουμε ότι το να γίνουμε καλύτεροι σε κάτι, είναι ο δικός μας προσωπικός δρόμος στο να φτάσουμε στην αυθεντική, αληθινή μας ύπαρξη.»

«Εσύ για παράδειγμα, μέσα από το να γίνεις όλο και καλύτερος στο Ξίφος, διαμορφώνεις ένα προσωπικό δρόμο στο να υπερβείς τα όρια σου. Το να βγεις έξω από τα όρια σου ακριβώς είναι ένας αρχέγονος τρόπος για να φτάσεις στον Αληθινό σου Εαυτό. Όπως ο Ορειβάτης αναζητάει όλο και ψηλότερο βουνό, όπως ο μουσικός αναζητάει δυσκολότερο μουσικό κομμάτι. Όλοι αυτοί οι δρόμοι συγκλίνουν, μέσα από τα λάθη, την εμπειρία και τη προσπάθεια προς τον Αληθινό Εαυτό σου».

«Καταλαβαίνεις ότι πλησιάζεις σε Αυτόν, όσο περισσότερο είσαι απλά ευτυχισμένος και χαρούμενος χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Αυτό που αναζητάς φίλε μου είναι αυτό που αναζητάμε όλοι μας, συνειδητά ή ασυνείδητα: Να αποκτήσουμε επιτέλους την ελευθερία μας. Από το χρόνο, από το θάνατο, από τη φτώχεια και την ανικανότητα. Να ξέρεις ότι είναι δυνατόν σε εσένα να κάνεις τα πάντα. Μπορείς να κάνεις τα στοιχεία της Φύσης να σε υπακούν, μπορείς να διαμορφώνεις γύρω σου τα πράγματα όπως επιθυμείς, κάνοντας με απλές κινήσεις εξάσκησης της θέλησης σου αυτό που οι άλλοι αποκαλούν θαύμα.»

«Ο αντίπαλός σου λοιπόν, το ζητούμενο, είναι να μπορέσεις να βγεις έξω από αυτό το κύκλο των γνωστών πραγμάτων που διαμορφώνει η σκέψη μας και περιλαμβάνει ότι έχουμε δει, ότι έχουμε ακούσει, σε ότι εκπαιδευτήκαμε, σε ότι βιώσαμε, όλα αυτά που δεχόμαστε σαν πιθανά και αληθινά και διαμορφώνουν το κύκλο των γνωστών πραγμάτων που έχει εγκλωβιστεί ο νους σου. Υπάρχει ένα φράγμα, ένα όριο σε αυτόν τον κύκλο που δεν μας αφήνει να πάμε παραπέρα. Είναι ο συνειδητός και ο ασυνείδητος φόβος αυτό το όριο του κύκλου.»

«Ο φόβος, υποτίθεται, μας προστατεύει από την επίγνωση του άγνωστου αυτού και ενδεχομένως επικίνδυνου κόσμου που βρίσκεται έξω από το κύκλο των γνωστών πραγμάτων. Μας περιορίζει όμως όπως το κέλυφος ένα σαλιγκαράκι της θάλασσας, και δεν μπορούμε να βιώσουμε το Μεγάλο, Αυθεντικό και Παντοδύναμο Ον που είμαστε. Είμαστε τόσο ισχυροί που έχουμε την εξουσία να περιοριστούμε σε ένα ασήμαντο σαλιγκαράκι, εγκλωβιζόμενοι στο κύκλο του φόβου».

«Αν θες να βιώσεις την ελευθερία και την εξουσία σου, την αυθεντική ευτυχία και τη χαρά, θα πρέπει να βρεις τη δύναμη να βγεις έξω από αυτό τον κύκλο που σε περιορίζει. Να ξεπεράσεις το φόβο σου και να αγνοήσεις ότι σου προκαλεί φόβο.»

-«Μα πως μου ζητάς να βγω έξω από το κύκλο των γνωστών πραγμάτων; Έξω υπάρχει μόνο σκοτάδι.»

-«Όχι, έξω από το κύκλο υπάρχει το φως, και η αληθινή ζωή. Τόλμησε να βγεις, ξεπέρασε αυτό που ήσουν! Δώσε τη πρώτη σου μάχη!»


Ο Σεκ ξύπνησε από τις φωνές των καλογέρων του μοναστηριού. Ο στρατός του Νιουκ είχε μόλις φτάσει έξω από το τείχος, και παντού ακούγονταν φωνές τρόμου: «Τι θα κάνουμε, τι θα απογίνουμε, πως θα επιζήσουμε;»   


...



Ο Νιουκ είχε έρθει με το στρατό του ολόγυρα από το μοναστήρι. Οι τοξότες ετοιμάζαν τα φλεγόμενα βέλη τους για να κάψουν, οι μηχανικοί στους καταπέλτες στοίβαζαν πέτρες για να αρχίσουν να εκτοξεύουν και να γκρεμίζουν και οι λογχοφόροι και οι ξιφομάχοι ήταν έτοιμοι να μοιράσουν το θάνατο όταν δωθεί το σύνθημα για την έφοδο.

«Να έρθει αμέσως ο αρχηγός σας, στο όνομα του Αυτοκράτορα!» μύνησε ο Νιουκ, έχοντας θέση στο κέντρο του μετώπου του στρατού του. «Είμαι βέβαιος ότι μέσα σε αυτή τη μέρα το σπαθί μου θα γεμίσει με αίμα καλογέρων, και το μοναστήρι αυτό θα σταματήσει να υπάρχει» σκέφτηκε.

Πάνω στις υποτυπώδεις επάλξεις του μοναστηριού ήταν μαζεμένοι οι καλόγεροι και παρακολουθούσαν με τρόμο τους στρατιώτες που στοιχισμένοι περιμέναν. Η πύλη άνοιξε και ο Δάσκαλος του Ξίφους, μόνος και ατάραχος, εντελώς άοπλος βάδιζε προς τους στρατιώτες.

Ο Νιουκ μόλις είδε τον Δάσκαλο έσφιξε τη λαβή του σπαθιού του με οργή. «Αυτός ο παλιοδάσκαλος είναι που τρέλανε τον Πρίγκιπά μου και τον έκανε να απαρνηθεί τα πάντα και να γίνει καλόγερος. Έννοια σου και θα σε τακτοποιήσω όπως σου χρειάζεται αχρείε!» σκέφτηκε. Απευθύνθηκε στον επικεφαλής των τοξοτών. «Μόλις σας κάνω σήμα, εκτελέστε τον» του είπε. «Σίγουρα αυτός ο παλιοδάσκαλος θα μου κάνει το καμπόσο ή θα αρνηθεί τη συνεργασία, οπότε θα τον κάνουν σουρωτήρι τα βέλη μας».

Ο Δάσκαλος του Ξίφους έφτασε απέναντι από το Νιουκ και έκανε μια κωμική υπόκλιση. «Καλωσήρθατε Στρατηγέ μου», είπε στον Νιουκ, «Αλλά γιατί δείχνετε έτοιμοι για πόλεμο, απέναντι σε ένα μοναστήρι με φιλήσυχους και ειρηνικούς καλογέρους;»

-«Μη κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις τρελοκαλόγερε! Έχω εντολή από τον Αυτοκράτορα να μου παραδώσετε πίσω και ζωντανό τον Πρίγκιπα. Απαιτώ αυτό να γίνει αμέσως, ειδάλλως θα κάψω το μοναστήρι και δεν θα αφήσω κανέναν σας ζωντανό!»

-«Βεβαίως Στρατηγέ μου να εκτελέσουμε τις διαταγές του Αυτοκράτορα και τις δικές σας! Θα σας παραδώσουμε αμέσως τον Πρίγκιπα!»     

Ο Νιουκ παραξενεύτηκε από αυτά τα λόγια. «Κρίμα γιατί του είχα άχτι αυτού του τρελοκαλόγερου, τώρα δεν μπορώ να τον εκτελέσω, αλλά άμα είναι να μου παραδώσουν τον Πρίγκιπα ζωντανό, δεν πειράζει», σκέφτηκε.

Ακόμα περισσότερο παραξενεύτηκε ο Σεκ: «Μα καλά, ο Δασκαλος του Ξίφους, αυτός που ξέρω ότι είναι τόσο σοφός και έχει τόσες δυνάμεις να διαλέξει να μην πολεμήσει και απλά να με παραδώσει; Κάτι έσπασε μέσα του. Μια αμφιβολία τον συνεπήρε: Μήπως ο Δασκαλος του Ξίφους ήταν απλά ένας ψεύτικος Δάσκαλος, ένας απατεώνας που ήξερε μόνο να λέει φανταχτερά λόγια και τίποτα άλλο;»

Ο Δάσκαλος του Ξίφους επέστρεφε προς τη πύλη του μοναστηριού και ο Σεκ, νικημένος, με σκυμμένους τους ώμους και τη συνείδησή του ράκος από την αμφιβολία κατέβαινε από τις επάλξεις. Οι δυο τους συναντήθηκαν στη πύλη. Ο Δάσκαλος φαινόταν χαρούμενος που είχε αποφύγει τη καταστροφή του μοναστηριού. Ο Σεκ εξαντλημένος και προδωμένος πήγε να βγει προς τα έξω.

Ο Δάσκαλος τον σταμάτησε: «Μα που πας έξω έτσι όπως είσαι με το ράσο και τη σκούπα; Πρέπει να πας αμέσως να φορέσεις τη πανοπλία και το ξίφος σου!»

-«Μα για ποιο λόγο;»

-«Γιατί έξω από τη πύλη πρέπει να δώσεις τη πρώτη σου μάχη!»

Ο Πρίγκιπας δεν άντεξε, και είπε με αγανάκτηση: «Περίμενα μία μεγαλύτερη υποστήριξη από σένα, για κάποιον που αποφάσισε να ακολουθήσει το δρόμο σου. Αντί για αυτό εσύ με διώχνεις, δε δίνεις καμμία μάχη, δε ρισκάρεις τίποτα και με βάζεις μόνο μου να αντιμετωπίσω έναν στρατό χιλίων ανδρών; Έχω καμμία ελπίδα;»

-«Φίλε μου Σεκ, υπάρχει κάποια στιγμή, που έρχεται η ώρα να παρατήσεις τη σκούπα και να πιάσεις το ξίφος. Εξάλλου αυτή έξω είναι η δική σου πρώτη μάχη, όχι η δική μου…»

Ο Σεκ πια ήταν σίγουρος για τη προδοσία του Δάσκαλου. Πήγε ωστόσο να φορέσει τη πανοπλία και να ζωστεί το σπαθί του. Δεν θα τους έκανε τη χάρη να τα αφήσει στο μοναστήρι.

Σε λίγο, βγαίνοντας από τη πύλη, αντίκρυσε απέναντί του χίλιους ετοιμοπόλεμους στρατιώτες. Δεν ήταν σίγουρος αν θα έδινε καν τη πρώτη του μάχη… 



...



Ο Σεκ βλέποντας τους χίλιους πολεμιστές απέναντί του κοντοστάθηκε για μια στιγμή. Μπροστά από τα μάτια της φαντασίας του άρχισαν να περνάνε εικόνες από το παρελθόν του στο παλάτι. Πολυτέλεια, χλιδή, υποκρισία, βαρεμάρα, φθόνος και φόβος, παντού φόβος, και η εξουσία να μην βασίζεται στη σοφία, να μη βασίζεται στη γνώση, αλλά μόνο στο φόβο. Χρόνια ολόκληρα σε αυτό το γκρίζο εφιάλτη.

Και αυτός μια μοναδική φιγούρα να εξασκείται μέρες ατελείωτες στο ξίφος, και αυτός να ιδρώνει προσπαθώντας να ξεπεράσει τον εαυτό του. Μια ζωή να γίνεται καλύτερος και καλύτερος στο ξίφος, στη τέχνη της επικράτησης απέναντι στον άλλον. Τώρα επιτέλους κατάλαβε γιατί είχε γίνει τόσο καλός στο ξίφος.

Το ξίφος ήταν το προσωπικό του μέσον για να ξεφύγει από τη ζοφερή πραγματικότητα.

Όχι, δεν είχε γεννηθεί για να ζήσει σε μία κοινωνία σκλάβων, ακόμα και αν γινόταν ο ίδιος αυτοκράτορας. Τώρα ήταν η πρώτη του πραγματική μάχη. Εδώ στο μοναστήρι είχε βιώσει ότι υπάρχει μία άλλη ζωή, μια άλλη πραγματικότητα, μία μέρα εδώ άξιζε περισσότερο από όλη του τη προηγούμενη του ζωή. Αν και ο Δάσκαλος του Ξίφους τον πρόδωσε, δεν αλλάζει μέσα του το ότι, ποτέ πια, δεν ήθελε να ξαναεπιστρέψει στη μετριότητα.

«Τουλάχιστον ας πεθάνω σαν πολεμιστής» σκέφτηκε. Εκτελώντας ένα πανάρχαιο τελετουργικό έβγαλε το σπαθί του από τη θήκη, το σήκωσε ψηλά, το χαμήλωσε φέρνοντας το στο στόμα του, το φίλησε, και στη συνέχεια το ξανασήκωσε ψηλά. Ήταν ο πανάρχαιος χαιρετισμός του θανάτου που κάναν οι πολεμιστές. Ο Νιουκ ανταπέδωσε το χαιρετισμό στο θάνατο και μαζί του όλοι οι πολεμιστές, σηκώνοντας ο καθένας το όπλο του, φιλώντας το και μετά ξανασηκώνοντάς το.

Ο Νιουκ έπρεπε να διατάξει: «Η πρώτη διμοιρία ξιφομάχων να βγει μπροστά και να αντιμετωπίσει τον Πρίγκιπα. Μόλις ο Πρίγκιπας περάσει από αυτούς τους είκοσι άντρες» (ο Νιουκ ήταν βέβαιος ότι ο Πρίγκιπας θα τους νικούσε), «οι τοξότες να τον εκτελέσουν!». Ένα δάκρυ έβρεξε το πρόσωπο του Αρχηγού Νιουκ. «Τι ειρωνία, από τότε που γεννήθηκε ο Πρίγκιπας Σεκ, η μοναδική μου αποστολή ήταν να προστατεύω τη ζωή του. Και εγώ μόλις τώρα διέταξα το θάνατό του…»

Ο Σεκ προχώρησε ίσια απέναντι στους είκοσι στρατιώτες. Ένα γνώριμο του αίσθημα τον κυρίεψε. Κάθε φορά που έδινε μία μάχη σταματούσε η σκέψη του. Γινόταν ο ίδιος ένα άγριο αιλουροειδές που αντιλαμβανόταν τα πάντα γύρω του. Γινόταν ο ίδιος ένα μέρος του ανέμου που κέρναγε απλόχωρα τον θάνατο. Γινόταν αυτός γρήγορος σαν σκιά ενώ οι άλλοι αργά κουνώντας τα σπαθιά τους δεν τον προλαβαίνανε, και πάντα με απορία θα βιώνανε το πέρασμα απέναντι που τους έκανε ο μαύρος βαρκάρης…

Σε εκείνες τις στιγμές λες και σταμάταγε ο χρόνος. Τότε ένα περαστικό πουλί έμεινε ακίνητο με τις φτερούγες ανοικτές. Τότε οι σημαίες και τα λάβαρα μείνανε να ανεμίζουν ακίνητα, και όλοι οι πολεμιστές λες και μαρμαρώσανε. Ο Δάσκαλος ξεφύτρωσε στη κυριολεξία από το πουθενά στο μέσον των είκοσι στρατιωτών.

«Δάσκαλε, τι έγινε;»
-«Σεκ με την απόφασή σου να βγεις έξω από το κύκλο της μετριότητας και των γνωστών πραγμάτων, βγήκες επίσης έξω από το χρόνο. Βγαίνοντας έξω από τη λογική άνοιξες το δρόμο στο να βιώσεις αυτό που επίσης μπορεί να συμβεί, αν και όλοι οι άλλοι το αποκαλούν απίθανο, αδύνατο, θαύμα. Αυτή τη στιγμή έχει σταματήσει ο χρόνος. Δώσε λοιπόν τη μάχη σου τώρα! Ζήσε χωρίς πια να υιοθετείς όλα τα ψέμματα και τους περιορισμούς. Τώρα που πιστεύεις ότι η σκέψη σου διαμορφώνει τη πραγματικότητα, όλα τα μπορείς!»

Ο Σεκ ένιωθε εκείνη τη στιγμή πιο σίγουρος και πιο δυνατός από ποτέ. Επιτέλους κατάλαβε ότι έφτασε στο τέλος του ταξιδιού του. Το ταξίδι του ήταν απλά να βρει τον πραγματικό Εαυτό του.

Τώρα πια δεν ήθελε να σκορπάει το θάνατο. Με μία φυσική σοφία και ικανότητα σε μια στιγμή βρέθηκε στη κορυφή του γειτονικού λόφου. Με τη δύναμη της θέλησής του ξαναέβαλε το χρόνο να κυλάει. Οι στρατιώτες πανικοβλήθηκαν βλέποντας τον σε ένα δευτερόλεπτο να έχει κάνει απόσταση 3.000 βημάτων. Ο Νιουκ αντέδρασε δυναμικά: «Όλοι οι σπαθοφόροι, επίθεση, προς το λόφο!»

Ο Σεκ έχοντας πια τη Πίστη, ύψωσε το ξίφος στον Ουρανό και στη συνέχεια αργά το κατεύθυνε στη Γη. Η Γη άρχισε να τραντάζεται και ένα χάσμα, μια βαθιά κοιλάδα άρχισε να διαμορφώνεται μεταξύ των στρατιωτών και του Σεκ. Η Γη κατάπινε τα πάντα διαμορφώνοντας ένα χάσμα και όλοι οι στρατιώτες πανικόβλητοι βάλθηκαν να τρέχουν όσο μπορούσαν πιο γρήγορα μακριά, πετώντας τα όπλα τους.

Ο Νιουκ αλλόφρονας και αυτός έτρεχε για να γλυτώσει. «Αυτή τη μάχη δεν μπορεί κανένας άνθρωπος να τη κερδίσει. Αντίο Πρίγκιπα Σεκ.»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου